Driedubbele potpourri nog 'an toe!

Do not do drugs in public places

2011-12-19T19:08:00.001+01:00

I am. I am what I am. I am what I am and nothing else. It is simple as that. No no no no no no no. I dreamt about this and now I am actually writing it down. Things in reality can never be as good as in a dream. Especially if that thing, concept or text; even something as concrete as a text is taken from that dream and smashed down, taken by its very guts and thrown right down on the paper. See how it looks, how it stares at me, while in my dream it seemed all to be slight strokes on a klavier on a piano. The gentlest of pianos. No no no. My dreams are not opaque or anything of the sort. They are the complete opposite of what one would expect; of what I would expect. Normally, dreams are dreamy and reality is really. With me it has turned around; it was a slow process such that I can only see or tell when it more or less begun and that it has now been fully completed. My dreams are real and reality has become like a dream to me. My sanity still tells me that it is not really how it really is, however, there must come a time when I too snap and start to believe in the things I see, believe the things I taste, touch, believe what I believe and at that point there is no turning back. All others will be ousted and there is no one left to cling to except me and the things I experience.

Last night I was standing at the bus stop and the stones which were neatly put down on the sidewalk started to come out and whereas they were normally laying down in a horizontal way they now stood up vertically and wobbling what you might call their hips and started coming towards me, not in an agressive way or anything, but they just came to me in a very slow pace, such that; if I were to have been afraid at that very moment, I would still have had the possibility to run away, but now that I am dreaming, nothing seems to have scared me back then. Why would I have been afraid? The trees were humming as always, but as the stones were slightly moving towards me the trees started hissing in a hissy way. It is hard to describe it and I am afraid I cannot show you in proper language-signs, because they are not allowed to be described; those sounds. Those sounds became one sound fairly fast. It first raised the pitch and became louder and louder until my hearing could not hear the tone anymore and all there was left was a tiny squech in my own ear. High-pithced and from far I felt a storm coming up, not a gale, but a wave of air. Short, hard and warm. I braced myself and let it all fall over me untill I felt a kid jerking my jacket and asking me: Sir, what are you doing? Nothing, nothing, nothing that concerns you for that matter. But.. but I am only trying to help, you see, the bus is here. What? Oh, thanks I suppose.

Treatise on hope and other things which accidentally come to mind

2011-10-12T19:42:00.002+02:00

Paul requested of me to write another entry on my/our blog. Since it is common knowledge that such requests inevitably lead to bad quality in writing I would like you all to read with a critical eye and if you see something which you do not like to lay the blame with the one responsible; Paul.

Let me start at the beginning; I have not structured my argument or my treatise at all, but here it goes. Hope is innate. It is in us and can be seen as a human emotion, this however does not explain where it comes from. To explain this requires a dialectical dicussion which I will start later on. A bit of structure is already sneeking in as you can notice. First of all, however, I would like to make sure that it is clear to every reader that hope is essentially innate, because it is important for the rest of my argument. Hope comes forward from some sort of expectation of a certain upcoming chain of events, or a single event, to take a certain course. This expectation, however, may be or may not be grounded on chance; this does not matter. One can have hope of a certain course of events to take place in a certain way in the least likely situation of those events actually going to take place. One simply does not know how it will take place until the time it has actually taken place. That seems quite self-explanatory.

Hope, therefore, has its roots in uncertainty. If you do not know what is going to happen, you usually hope for the best. At least, if it concerns yourself and if you are not nihilistic and wish the best for yourself (which I think is true for most of us). I might like to add that I take out a particular hope actually, which namely is the one concerning the self. I do not wish to discuss other kinds of hope, because there are many and I have got little on my hands. I am merely doing this to please Paul.

It is time for an example; today I talked to a bum, who claimed to be a millionaire from Australia. Nothing wrong with that, except for the fact that he also thought that he was a university teacher and splendid in martial arts as well. He smashed his newly bought bong, which alliterates, onto the steps of the faculty, but he could clearly not give a rat's ass. I needed a light so I asked him one. He first needed half an hour of speaking before I could eventually get a fire from him, but at least I got what I wanted. I had not really hoped for it, because I could always smoke my cigarette later. However, he wanted to show a meek display of his martial arts skills, which was quite impressive with hindsight, because he only had six fingers. Unfortunately I was the first one to be his 'victim', rest assured it was not painful. I had hoped it not to be painful, there was certain uncertainty to what would happen, and my hope was fulfilled.

After this display, this particular person wanted to display his abilities to other people as well. I think they were college professors or something like that. Not having been introduced to him, they were rather surprised when someone started pulling on their limbs. They did not know what was up. Now, I did not hope that they would not get injured or anything. I assumed them to be o.k. in the end. I still hoped I would not get hurt in some sort of way, in whatever way possible, most likely to be caused by Dan (that was the bum's name I think, because he was hard to understand), but that did not happen. Another hope was fulfilled, at least my hope.

Uncertainty is not just the source of hope, but also of many more things. It causes humans to be inquisitive, eager to become certain of what is uncertain. It is the basis of religion and of science and seen as such they do not differ that much.

Hope and its 'mechanics' are dry material, but it can be made much more interesting when taken as a point of view on someone's actions. As some sort of goggles you put on and check out what a person is hoping for. I have hoped for several things and I still hope for other things; these things come in sizes big and small like hoping that the weather will be good up to hoping that I will life happily ever after or something like that.

However, when the expectation is very unlikely to actually take place, so the thing you had hoped for is not going happen, then it is probably best to let go of that hope. I think I myself have hoped too long for something to happen and have too lately realized that it was not going to happen, period. By doing this I postponed the process of grieving over lost hope and this postponement is not good I think.

Een gedicht over zomer

2011-09-03T22:12:00.000+02:00

Luid hoongelach in een lange dorpsstraat
De hete zomerzon weerspiegelt niet in een voorruit
Een jonge vader op klompen harkt een tuin aan
Zijn peuter dondert van een driewieler
en breekt een melktand op de kaseien

Ik kijk één van de mannen aan
die door een derde worden toegeschreeuwd
Ik denk na over zweet
Er komt rare muziek uit een slaapkamerraam

Een verbrande tiener masturbeert ongezien
En luistert vervolgens naar stilte
Zijn moeder maakt een saladedressing
Weldra zal de familie op het terras aan tafel gaan

Twee schoolkinderen rennen langs me
Ik vraag me af hoeveel hun kleren kosten
Ik stap de bus in terwijl ik kort een boom waardeer
Het stinkt er en hij vertrekt

Paul's zus

2011-08-08T21:56:00.001+02:00

Als Paul een zus had gehad, had ik haar wel geneukt in tegenstelling tot wat Paul met mijn zus heeft gedaan; niet geneukt. Ik zou haar dan alleen maar neuken zodat ik iedere keer met recht kon zeggen tegen Paul; "ik heb je zus geneukt" om er vervolgens een welgemeende bulderlach uit te laten rollen. Hetzelfde zou ik bij de ouders van Paul doen, ik zou ze zeggen; "ik heb uw dochter geneukt" gevolgd met een gemene diepe lach. Als zij mij dan zouden vragen waarom ik dat gedaan heb, dan zou ik zeggen dat ik dat enkel en alleen gedaan heb om Paul een loer te draaien. Ik vind het eigenlijk heel jammer dat mij die kans nooit is gegund, want ik zou Paul toch graag een keer op die indirecte manier willen kunnen pakken. Ik heb al andere mogelijkheden doorgenomen, maar allen leken ze me te immoreel. De zus van Paul was nog op een bepaalde sociale manier geoorloofd geweest, mits ze min of meer mijn leeftijd had, want dan had ik het er op kunnen gooien dat ik het niet alleen om de seks deed, maar ook een beetje omdat ik behoefte had aan menselijke warmte of iets dergelijks. Onzin natuurlijk; ik wil gewoon een manier vinden om Paul te kleineren, maar ik zal proberen creatief om te gaan met die behoefte in de toekomst zodat ik die jongen op de een of andere manier op zijn plek kan wijzen.

Tijs fietst op zijn fiets

2011-08-07T21:29:00.000+02:00

Terwijl de wind door zijn bakkebaarden glijdt,

rijdt hij door de polder tussen Kloosterzande en Walsoorden.

Vroeger geloofde hij in God, en had hij lang haar.

Hij was toen best al cool, maar nu is hij nog cooler,

omdat hij sindsdien meer sigaretten gerookt heeft.

Al zou hij het nu misschien niet licht toegeven,

en niet met de trots van vroeger, maar Tijs zit vol twijfel.

Bijvoorbeeld over vrouwen, die hij velen heeft liefgehad,

en ook een paar bemind.

En over schrijven.

Hoe ouder hij wordt, des te meer het hem daagt,

hoe stompzinnig het is, waarheid op papier te dwingen.

Niet omdat het schrijven niet lukt,

maar omdat de dingen hun belang verliezen,

in zijn almaar uitdijend perspectief.

Ps. is er iemand die nog hyves heeft, en wellicht even naar de Sjoerd Houweling fan-hyve wil gaan. Ik heb daar ooit een gedicht op gepost dat ik zelf niet meer heb maar wel graag terug zou willen, zou iemand het willen gaan halen??

Homoseksualiteit

2011-08-05T13:39:00.001+02:00

We vroegen aan iemand op straat waarom het einde van de straat niet verlicht was en dit was blijkbaar omdat dit het uitgaansgedeelte was voor homoseksueel publiek. Ik ben nog nooit naar een gay-bar geweest, maar in Amsterdam is het dan ook al lang niet meer zo hip om homo te zijn. Ik heb het idee dat in Amsterdam de meerderheid van de homoseksuelen op wil gaan in het heteroseksuele publiek. Ik begrijp het wel enigszins en het kan door verschillende factoren komen denk ik.

Het zou kunnen komen doordat ze zichzelf niet meer als ‘anders’ zien en daardoor valt de reden om je zelf als anders op te stellen weg. Dit kan door niet langer naar cafés te gaan die gericht zijn op mensen met een bepaalde seksuele voorkeur bijvoorbeeld. De vraag blijft dan overigens of de gemeenschap je ook volledig als normaal beschouwt. Ik denk niet dat dat zo is. Ik zou het graag anders zien natuurlijk, maar wat ik wil is niet direct wat de gemeenschap wil. De laatste jaren zijn er best wel wat homoseksuelen aangevallen door mensen die het niet begrijpen en dat veroorzaakt een bepaalde angst kan ik me voorstellen.

Dit brengt me bij de volgende potentiele factor, namelijk angst. Het zou zo kunnen zijn dat de homoseksuele gemeenschap in Amsterdam zich niet wilt onderscheiden omdat ze dan gevaar lopen voor zogeheette potenrammers. Ik denk alleen niet dat je het probleem verhelpt als je jezelf gaat verschuilen. Ik denk juist dat je als homoseksuele gemeenschap de handen in een moet slaan en moet gaan staan voor wie je bent. Je wilt toch jezelf kunnen zijn, overal en altijd? Ik wel althans, maar ik heb het misschien makkelijker omdat ik heteroseksueel ben. En fin, als dit niet collectief gebeurt dan zullen potenrammers steeds individuen er uit pikken. Daarentegen als er een duidelijke boodschap van de homoseksuelen als groep af komt, in de vorm van burgerarrest bijvoorbeeld, dan zullen ze wel drie keer nadenken voordat ze een homoseksueel proberen aan te vallen op het Rembrandtplein.

Ik denk overigens dat er ook wel een beetje geprovoceerd mag worden. Ik zou politiemensen in burger de straat op sturen, hand in hand laten lopen in een wijk die er om bekend staat dat er veel homohaters rond lopen en als ze iets doen, ze in de boeien slaan. Simpel toch? Het probleem los je er niet direct mee op, maar je kunt wel in kaart brengen wie de rotte appels zijn. Op de lange termijn moet je toe werken naar een algemene cultuur van tolerantie op alle vlakken en in dit geval dan de seksuele voorkeur van andere mensen. Dit klinkt idealistisch, maar idealisme is een streven en hoe dichterbij men er komt, hoe beter lijkt me.

De homoseksuele identiteit zelf is vaak al een aardige worsteling in een cultuur waarin heteroseksualiteit dominant is. Eigenlijk is elke grote cultuur hetereoseksueel en richt zich voornamelijk op heteroseksuelen. Televisie is gericht op heteroseksualiteit, reclames zijn gericht op hetero's, en ga zo maar door. Het gemiddelde persoon, waar men voor het gemak meestal maar van uit gaat, is een heteroseksueel.

Daar kan je als seksuele minderheid, of als minderheid in het algemeen, niets aan doen. Je kunt de dominante cultuur niet overnemen en veranderen naar hoe jij het wilt zien. Dat zou overigens ook niet goed zijn. Je moet de dominante cultuur een plaats geven. Het liefst links laten liggen, want je moet je eigen subcultuur creeëren om een aangename groepsidentiteit te maken waarin iedere homoseksueel zich kan vinden. Dit bereik je waarschijnlijk het makkelijkst als je een losse identiteit creeërt waarin veel geaccepteerd wordt en mensen hun huidige identiteit niet onderhevig hoeft te zijn aan veranderingen.

Homoseksualiteit draait voor mij voor een groot deel om acceptatie. Dit is een proces wat zowel naar buiten toe als ook naar binnen toe plaats vindt. Je moet leren te accepteren dat je zelf niet helemaal heteroseksueel bent, maar misschien wel biseksueel of homoseksueel. We leven niet in een bipolaire wereld en je kunt dus op vroege leeftijd niet helemaal zeker weten of je van een bepaalde seksuele geaardheid bent. Dat geeft niet, die onzekerheid is een belangrijke factor die er voor zorgt dat je, als het goed is, alle opties af gaat. Dit kan gewoon in je gedachten gebeuren; als je er maar mee bezig bent.

Naar buiten toe mag je hopen dat er begrip is voor wie je bent. Eigenlijk is begrip een beetje raar. Het beste is onverschilligheid. Als er in het algemeen onverschilligheid zou heersen tegenover iemands seksualiteit dan is er dus ook geen probleem. Als er begrip zou zijn dan zou het alsnog insinueren dat je ergens mee zit; dat je misschien een probleem hebt; dat je anders bent. Je bent niet anders als je homoseksueel bent. Een homoseksueel wordt anders gemaakt door de reacties van zijn of haar sociale omgeving.

Ten eerste moet je als homoseksueel zijnde uit de kast komen. Een heteroseksueel hoeft dat niet. Er wordt in andere woorden van je verwacht dat je aan degenen die je meest dierbaar zijn vertelt dat je anders bent, want als je niet anders bent, waarom zou je dan iets moeten vertellen? Stel dat een meisje van 15 aan haar ouders vertelt dat ze op andere meisjes valt; wat zouden ze in het ideale geval zeggen? Naar mijn idee zou de beste reactie zijn; “ja, en?” Een kind van 15 dat al haar moed heeft opgeraapt om dit hoge woord er uit te krijgen zal wellicht kwaad worden door deze laconieke reactie, omdat ze al die tijd uit de rest van haar sociale omgeving in indirecte bewoordingen te horen heeft gekregen dat homoseksualiteit apart is en niet voldoet aan de dominante norm der seksualiteit. Door de reactie van haar ouders zal ze misschien gaan nadenken wat voor consequenties het nu eigenlijk heeft dat ze homoseksueel is en wat voor consequenties het zou moeten hebben. Het 'en?'-verhaal.

Naar mijn idee moet homoseksualiteit geen consequenties hebben, niet buiten het homoseksueel zijn althans. Je kunt geen homoseksueel zijn en niet op je eigen geslacht vallen, want dan klopt de definitie niet. Dat lijkt me duidelijk. Maar daarbuiten, buiten het vallen op je eigen geslacht en de eventuele seksuele consequenties die daar aan verbonden worden, zijn er geen verplichte consequenties. Oftewel, je bent normaal. Dit is echter niet altijd zoals homoseksualiteit gezien wordt. Volgens sommigen moet een homoseksuele man van roze houden bijvoorbeeld of een lesbi zou kort haar moeten hebben en zo zijn er waarschijnlijk nog wel meer voorbeelden. Je kunt soms aan mensen dan ook zien dat ze een bepaalde identiteit hebben aangemeten omdat ze homoseksueel zijn en omdat er bepaalde sociale verwachtingen zijn aangaande hun andere niet-seksuele voorkeuren. Op die manier is er een homoseksuele identiteit gemaakt, maar de vraag is in hoeverre die is beïnvloed door de verwachtingen van de dominante cultuur. Is deze identiteit niet slechts geïmplementeerd door de dominante cultuur om zo voor zichzelf duidelijk te houden wie er homo- en wie er heteroseksueel is?

We gingen naar de gaybar. Dit bleek een uiterst slimme zet te zijn, want het bier was er goedkoper dan in de rest van de straat. De mensen waren er allemaal van onze leeftijd en er werd echt gedanst op de dansvloer. Ik denk dat het een blije dansvloer was. Blijer dan die andere dansvloeren. Ik ben er zeker van. We hebben daar ongeveer twee uur gedanst en lopen schuren tegen zowel mannen als vrouwen, maar op den duur moesten we toch weg. Het was een uur of drie schat ik en we namen een Columbiaans meisje mee, die nog wat wilde eten. We kwamen bij een pizzeria die nog open was en ze nam een groot stuk. Paul en ik aten er ook nog wat van. We liepen met zijn drieën naar het hotel en daar wachtten we gezamenlijk tot haar taxi er was. Paul en ik zeiden toen gedag en gingen het hotel binnen en vrijwel direct naar bed.

Een boek

2011-07-25T23:39:00.002+02:00

Er is de laatste tijd niet veel meer geplaatst op deze blog. Ik ben een beetje nalatig geweest, waarvoor mijn excuses, maar ik heb recentelijk mijn tijd in iets anders gestoken. Ik heb namelijk een boek geschreven; een reisverslag over mijn reis naar de Verenigde Staten die ik heb gemaakt met die andere bijdrager van dit blog: Paul Mertens. Het verslag is in eerste instantie voor mijn vader geschreven, omdat hij het een en ander wilde weten over mijn ervaringen aldaar. Hij had waarschijnlijk niet verwacht dat ik er bijna 150 pagina's aan zou wijden, maar dan heeft hij wat te doen in zijn vrije tijd. Het is daarentegen ook toegankelijk voor anderen.

Iemand zei me recentelijk, ik geloof dat het Sjoerd was, dat het misschien leuk was om een voorproefje op mijn blog te plaatsen. Ik denk dat het wel een goed idee is en niet meer dan terecht. Ik heb ontzettend veel tijd gestoken in het maken en bij houden van dit ding dat ik het graag representatief wil houden en onderdelen van al mijn werk er op wil plaatsen. Daarnaast hebben jullie ook veel tijd gestoken in het lezen van mijn blog en eventueel moeite gedaan om mij van feedback te voorzien.

Helaas kan ik het er nu niet direct op zetten omdat ik nog geen stuk heb geselecteerd en omdat ik op deze computer geen tekstverwerker heb staan. Dit heeft allemaal oninteressante technische redenen en het komt er in het kort op neer dat ik een stomme computer heb.

Love 2

2011-06-06T13:59:00.000+02:00

Hi Everybody,

I have a couple of spare minutes so I thought I'd finally get round to this. Because it's only a few spare minutes, I'll try keeping it brief, which I think will be beneficial for me as well as for the readers.

First of all, I don't think we disagree all that much. I got the impression that you considered relationships to depend on overt, literal agreement. Apparently I misinterpreted, sorry about that.

If anything, I tried, in my first response, to argue that love is something very personal, and that it is hard to make generalizable statements; at least to the detailed extent you were attempting. I will not give a definition of love or affection. There are quite general definitions of affections, which I will probably have adhered to. For love there is no generally accepted definition I think. I can give you my personal one, which will be enlightening in the face of this discussion; when I say love I mean a psychological phenomenon; a pleasant state of mind (call it a 'feeling') generated by and directed towards another individual. Besides this feeling, which can fluctuate in intensity over time, love is a willingness to invest in this person. This willingness to invest, to me, is not so much a really clear feeling in itself, an emotion; it's more like motivation, like a drive. That's my definition in a nutshell; of course it's still quite vague and you might have a completely different definition: fine. And if you want more clarity, you should wait for my book. If I a person does not give me intense happy thoughts or makes me want to share big important things with them, then I don't love them.

I agree that it must be possible to love many people at the same time. However, I think that in a lot of cases this would cause some practical problems which have little to do with my definition of love, but which are there none the less. An important one would be jealousy; I don't see myself as a very jealous person, nor do I think many of my dearest friends are typically jealous. However, there are situations where I AM jealous and so would other people. This is a very personal trait and is not under direct conscious control; even if I wanted, I can't shut either love or jealousy off like I can flick a switch. It is therefore unreasonable to assume that everyone is capable of having every kind of relationship simply by convincing them with rational arguments.

This does not mean that rational arguments have no influence in structuring a relationship; on the contrary I think. But saying, either, that love is or should be a purely rational construct, or that relationships should be constructed completely rationally, is a misconception I think. A persons personal disposition, their desires for specific kinds of affection, attention or mutual understanding, will be defining factors as well. The rational argument is the same for everyone, but the desires of the two lovers (whether these arise because of social construction or innate biological properties or a combination) is what makes two relationships differ.

That is why I can laugh in the face of anyone who denies that either monoamoury or polyamoury is impossible; it depends on you and your desired partner. Generally, I have a clear feeling that I do not have a very polyamourous disposition, even though I can see benefits to it or fantasize about it. I also do not think it would be impossible for me to thrive in polyamourous relationships. Still, at this moment I prefer a monoamourous relationship. For the sake of brevity, I will not go into details about this, but we can discuss it as lenght if you think it is interesting; I think it would be a bit besides the point I am trying to make right now.

To close the chapter on this one then:

>> I don’t see why you would laugh in the face of people who ‘stand by’ and deny, which is what you assume they do, what is there according to you.

If I meet people that say that it is impossible, for anyone, to have a happy and loving relationship with one person their entire life, I have a multitude of examples I can point out that prove otherwise. That's why I would laugh at someone making such a moronic claim. It is even worse than claiming that the earth is flat, because we cannot observe this to be otherwise without the use of technical instruments and mathematics.

Finally, you left a lot of things vague and many terms undefined in your original post; I found it a bit unfair to point the finger to me and demand I venture into semantics; a topic you seemed to be vigorously avoiding yourself. Also, a final excuse for the lack of structure in my original response, I wrote it in a short period of time while thinking on my feet. It was not my intention to respond to every single point you made either, but to respond with my personal view of the points that sparked my interest most.

As a concluding remark: There's no neuroscientific explanation for love, one reason for this is that it is an undefinable term. If you would use a broad definition to explain it neuroscientifically, you would quickly run into the Hard Problem. I do feel I should point out (once again) that you cannot use evolutionary theory to explain the substance of a psychological state; the feeling of love and our internal reasons for loving one or more people more than others probably have an evolutionary benefit, but evolution does neither hand down a blueprint for what a relationship should be (evolution has no purpose or goal in itself, in no way!), nor provides an explanation of why we experience love and relationships the way we do.

Reaction to Paul' post.

2011-05-09T22:45:00.000+02:00

Paul, I don’t find your response unfitting and I am glad to see that you have posted something new onto this blog and I am also glad that you do not agree with me, so I have something to react to.

First of all, I think, from the impression I get when reading your reaction, that we both come from a different angle concerning this topic. I noticed that you initially seemed to react to what I wrote and eventually gave your own view on things, without taking mine into account. Not that I mind, but I had the impression that you would have because of your introduction.

Let me react to what I think concerned a reaction to my initial post first; I do not talk about literal agreements. You have created this literal piece yourself, which turns my whole argument upside down, because it is about assumed agreements, things which are agreed on without speaking about it. This is essential when it comes to the understanding of how I see a relationship. You do, however, refer to these ‘unconsciously assumed’ agreements in the text between parentheses, but then in relation to another agreement, namely to exchange certain affections. I do not see how that would work in prohibiting a desirable relationship, however.

You use the arranged marriages in a very awkward context I think. I do not really see that their situation is a relationship, at least, not at first. You have therefore not stuck to our specific context or situation in order to obliterate my statement about calling each other boy and girlfriend as being the sole obligatory requirement to have a love-relationship; that ‘special’ kind of relationship.

To me the relationship, as a monogamous form of relating to another person, in my case, a person of the same sex, is not a ‘special’ one. At least, that is the relationship itself I am now talking about. The way in which I deal with another human-being should not be appreciated as being special or solely designated for one person, but instead, in my opinion, the person should be special. And for all I care, it can be a plurality of persons in which I endeavour in which current social norms would define as a ‘special’ relationship. I know the distinction between a special person and a special way of relating to someone is hard to make, but there is one and I think it is an important one to make. If it is not made, it opts out the possibility of having this special thing with other human-beings, wouldn’t it? I am not entirely sure about this and I will spend more thought on this and possibly write more about it.

I think it is self-explanatory that a good relationship consists of at least two people who mutually love each other. I do not want to go into making value judgments about relationships however, because two people loving each other in a relationship can still result in a bad relationship, even though those two people love each other very much. I think the blame should then be searched in the way people relate to each other (the situation) rather then things which are innate to either one of the persons. I more and more assume of people that I know quite well that they generally try to do the right thing and that if they do not, from my point of view, that it is probably not on purpose and especially not meant to piss me off or anything. I think it is an important realization. Endeavouring into a relationship, however, with someone of whom you know that he or she does not love you or like you in any way is just a bad idea I guess.

As I more or less indicated in my previous entry is that I find the term affection very vague. How this is practically expressed, that is more interesting and more useful I think in a discussion. I do not believe either that there are universal features concerning relationships or love. About to be in love I said very little, because it concerns something you probably know more about than I do, namely biological processes and so on. I can explain what it does socially with a person by my own experiences, but I am reluctant to do so. I rather make definitions about things I can define a bit; seems quite logical I guess. Love is one of those things and because it does not find it’s reflection in significant biological processes in the brain or whatever, as far as I know, I feel quite free to say what I want to say about it. However, if there was a certain process in the brain or whatever which would fully explain why you do this and that, I would still not assume it to be the final answer.

I do not agree that the relationships one embarks on are determined by personal fundamental desires and belies; I think that is a utopic thought. I rather think that human-beings are kings of convenience and are willing to make minor adjustments in their behaviour; which might be a product of these desires and beliefs, in order to be able to relate to other human-beings. Sometimes, however, you can embark on someone who shares the same desires and beliefs as you do, but I do not think that is necessarily the key to a good relationship.

I do not see in what way the nostalgic explanation of your search for romance relates to anything you have said before. The paragraph itself is a mess as well. Sorry, I am so harsh, but I do not see how you can know the love you want when you see it. This is so utterly vague to my ears, it makes them flapper. I don’t know how to define a flourishing relationship, but if it means to conform and be monogamous all of your life and stay together with one and the same person all of your life; then I rather not flourish. I cannot imagine that one person would want to stay with me for the rest of their life at least not without seeing other people in the same manner as she would see me every now and then. I think it would strengthen a relationship, because it makes you realize, hopefully, that love is not about sex and not about potential feelings of love for another person than your lover. Love should be a rational construction in my opinion.

I never wanted to assert that love is not possible in anyone’s life. I can see people around me who genuinely love each other; at least I assume it to be so. Sometimes I do not assume it and then I ask for it, as I have done with my parents for example. I don’t see why you would laugh in the face of people who ‘stand by’ and deny, which is what you assume they do, what is there according to you. You should go into semantics otherwise you cannot back up your argument I think, because you owe us a definition of love, as well as a definition of affection by the way. And I do not mean in the sense of neurons this or that, but a semantical one, otherwise I am afraid we start to speak different languages.

I am not going into the falling in love bit, since I do not know much about it. I can give my opinion of it, however, if this is desired. Feel free to ask; I’ll think about thinking about it.

I hope you find my reaction useful. I have not refrained from being critical as you probably will have noticed, but I really appreciate the effort you have take to post this entry and I really appreciate the alternative point of view you have provided on a topic I am concerned with.

On relation ships and love particularly

2011-04-29T00:23:00.001+02:00

I will write about the writer as a character later, for now I must reply on love.

You (Bram) are free to interpret this critical response to your post as a statement of love and affection. First of all, I must say I might have misinterpreted some of your statements, please don't enrage if you find my response unfitting.

I found your definition of a relationship as 'an agreement of two people to call eachother boy-/girlfriend' very strange. You return to the notion of literal 'agreements' a number of times in your post. Such an agreement (whether explicitly stated or unconsciously assumed) seems to entail specific cost/benefit relations and an agreement to exchange certain affections. Although I can see how this works, I do not think this is very informative when considering your own, personal relationship and your affections towards another person; in fact I think that this way of thinking prohibits what I would call a desireable relationship, without even giving a correct picture of love, but I return to that later.

People can have a 'relationship' without making any agreement to call eachother boy-/girlfriend, as they do in some cultures where people enter arranged marriages which preclude such designations, but which can equally well entail romance (ultimately) or possibly even 'falling in love'. I do not however want to make cross-cultural considerations and I'll stick to our specific situation; heterosexual, kaukasian males etc.

A pleasant relationship (at least the kind that I desire), and I hope you agree, is always coincidental with what I call mutual love. I don't want a relationship with someone who doesn't love me etc.

I believe that, although relationships and love can share many features between individuals, couples, cultures etc., there is no set of specific features that must exist between people in order for these people to be in a 'relationship' or to be 'in love'. Many love affairs involve sex, some don't. Many (most, almost all?) love affairs involve intense feelings of affection (in the broad sense). However, I will not argue whith people who say their love involves other or even contradictory features, for our literature (and maybe even our lives) are filled with such stories.

My slightly confused writing signals that I'm fighting to stay out of semantics. I believe a more personal account could clear things up:

I think (and that might be obvious) that the relationships one embarks on, are determined by a person's fundamental desires and beliefs, which are very personal of course. When I was a bit younger, I looked for romance in forms that I would now consider naive and even destructive; romance barred with cliché's of cigarette's, rock 'n' roll, poetry and fatalism. Sometimes I long to be 16 again, but never to act like a 16-year old in this moment. I know the love I want when I see it; many people around me, my age as well as much older than me, enjoy relationships that allow both to flourish for their entire lives.

This could be another cliché (and well, fuck me, then) but I don't see any reason to be cynical and assume that something like that is not possible in my life. I don't have the feeling that people in loving relationships are fooling themselves or the other; I observe genuine affection, commitment, trust, dependence; love, and I laugh in the face of people who stand by and deny what is so clearly there.

Of course, I ask myself what the mechanism of this state (love) is. I assume that evolutionary processes have primed us to love only those who we can expect to 'return' the favor. In evolutionary respect, love is nothing more than a social loan with interest you extend to another person. But the evolutionary proces does not explain the psychological state, only the requisite for it. The picture I have of love is quite simple. It's a feeling which we innately desire, like food*. We can only feel it when another person feels the same way as we.

In order to overcome this paradox we fall in love easily; falling in love is a catalyst that enables us to start sacrificing to and benefiting from eachother. Not in simple commodities such as food or even sex (the value of which is easily calculable), but the gold and platinum of human interrelations; affection, dependence, respect, trust; the stuff that makes two people (feel) better than one. If the other is able to compel me to give these to her, and I compel the other to return them, we will be loving. I do not understand completely why (although I have my suspicions), but my love gives them to me and I, ranking both her physical and mental features very highly, return them with pleasure and intended dedication.

Although this state of love makes a lot of things possible (including even an increase in love, commitment and trust for one's self), relationships can still crumble once started succesfully. If I rely on her too much, she will grow annoyed by me. If she glorifies me too much, I will lose my respect for her. There is no way of predicting the outcome from the start (you can prove this impossibility scientifically), but falling in love is easy enough.

So, I also think love depends very much on the response of the other person, although I'm not sure if we agree in what way exactly. I am personally convinced that you must desire a loving relationship with a person, before either can benefit from it. But when both desire this, both can benefit immensly with only a little bit of saccrifice.

Of course, I can give a cognitive deconstruction of trust, reliance, affection etc.: Intrinsically desireable commodities although without calculable value or predictable returns, but potentiators of large amounts of future value. However, this is not the feeling we have when we love. The colour green is not a bunch of neuronal responses but a percept. The last has not been said in this discussion but even a description of the cognitive mechanism by which an affective state (love) arises is simply not decisive for how to deal with such a state.

* Although some people desire it more than others; like food!

On relationships and love in general;

2011-04-28T16:38:00.000+02:00

First of all I want to remark that I previously thought I would never come to the point of writing something on love in this manner. This idea has only come upon me recently, probably by recent events in my personal life. I have, like others I think, for a long time assumed that love is a natural given thing. By doing so, I have asserted that love is the same for everybody and must therefore be experienced in the same ways that I experience it. However, this is a false form of analogy and I realize that now. I want to tell you and I can only tell you what my conception of love is and what role I think it should have in a relationship and how both factors should interplay. This however, must be seen as my conception and I therefore want to stress that I do not have the illusion that I am spreading the absolute truth here.

Let’s first begin with the concept of the relationship, since I have spoken about this before in previous blog posts. From my point of view, a relationship is an agreement between two people, from whatever sex, to call each other boy- and/or girlfriend. That is basically it. That is the theoretical framework which forms a relationship and all the rest which come with that concept are ‘extras’. I just call it extras, but I want it to be perceived as a neutral term, so please keep that in mind. These extras can come about in several ways and are in no way inherent to the concept of a relationship. It might be that these extras are there because of assumptions connoted to the concept of a relationship, but to make things easier I will take an example of such an extra. I will keep it simple and I will take sex as my example.

Whenever I endeavor in a relationship I more or less expect that I will continue to have sex with this person. Actually this is a bad example, because I never start out a relationship with someone I have not had sex with yet. Let’s take a hypothetical example then. Assume that someone starts out a relationship with someone else, called person A and B respectively. Would it be illogical that person A expects to have sex with person B? It might be perceived as being logical, but it actually isn’t for the following reason: no one is someone else’s property. This is a very fundamental given, which many agree with I hope. From this fundamental given follows the following argument; person A cannot decide for person B whether person B wants sex with him or her on a factual basis. This decision is based on assumptions. Even if person A asks person B whether person B wants to have sex with person A, person A must still assume that the person B speaks the truth.

There are many more extras which could pass the revue, but in general I think they all go through the process mentioned above. Sex is a practical thing in which it is pretty easily made clear whether one wants to have it or not, but it becomes more complicated with more abstract notions: notions as commitment, the idea of love and reliance for example. These can only be made clear through a verbal process from both parties wherein equality in a relationship plays a very important role I think. If this equality is disturbed, I think it is very likely that the truth value of the utterances made by both parties concerning these abstract notions will be disturbed as well as a consequence. This will probably lead to wrong assumptions and thus to a misunderstanding of each other when it comes to these, in my opinion, very essential notions.

I will now turn to the concept of love. I first of all want to make a distinction with falling in love, in order to avoid misunderstanding. Falling in love and actual love have little or even nothing to do with each other. It may be the case that one falls in love with a person and eventually will feel real love for this person, but one thing does not necessarily lead to another. Falling in love might be best described as a trick of nature, which enables a person to emotionally bind a person temporarily to another person in order for nature to do its work. Real love however is, unlike falling in love, a construction. On the on-line dictionary it is stated that love is: “a profoundly tender, passionate affection for another person”, but I do not agree with that. The makers of the dictionary assume it to be that way, but that does not make it that way. First of all, you can also love yourself, so the “for another person” should be replace with “for a person”, I think. Furthermore does love necessarily express itself in affection?

I do not think so. I think love can be expressed in many ways, because being affected by someone is merely a feeling. Now I will commence in what I think love should be in a greater sense, so I will enter the realm of my assumptions here. I think love is a repetition of expressions of appreciation towards another person and the recognition of the reception thereof. That sentence was a mouthful perhaps, but I will accompany it with some explanations. Expressions of appreciation can take many forms and under these may fall the dictionary definition, namely passionate affection. I rather do it with words. I do not mean the literal utterance of “I love you” every now and then, but I am rather referring to non-literal things. If I write texts about things in order to share my opinions and views on a certain topic with a certain person or a certain people, that is an expression of appreciation from me towards he or she or them. That, however, is not yet love. Or at least it may be categorized as being blind love. Only until a reaction in whatever sort of way is received, by which the sender can recognize that the sharing of view has come across, true love is reached I think.

In that way I view myself actually only as physically heterosexual, because I love a lot of men as well. This might actually be a practical way to clarify the distinction between the activity of sex and the definition of love. My mother once told me that she would not be surprised if I showed up with a man one day at my parents’ house. I may certainly hope so, because I have done so several times, but she should just not expect me to have sex with that man.

I wrote this particular text for a particular reason, even though I think I am perfectly capable of defining how I view these concepts, I am not able, and even unwilling, to shove my views down anyone’s throat. The reason is actually to make these concepts clearer for myself and to persuade people to think about the assumptions they make when regarding such essential concepts. I have shared my views and opinions and this was my expression of appreciation towards you dear reader. Remember though that I do not necessarily love you. This can only follow from your reaction and my evaluation and possible appreciation thereof, but I usually assume that these are written with the best of intentions.

Now about the role of love in a relationship, or at least what I think what role love should have in a relationship. The description I have given of love should be the core of any good relationship you have with another human-being. If there is no appreciation from and towards the other person with whom you have the relationship with, then it does not make much sense to continue having this particular relationship. I want to stress at this point that appreciation is not the same as agreement. I often disagree with other people, but that does not mean that I do not appreciate their input. This is an essential difference. I usually appreciate it when people do not agree with me, because that gives me more inspiration usually. Love does not have to be more than that, yet that is already a lot. All the rest, the possible extras, such as sex and commitment in whatever degree, are not self evident, but assumed. If these assumptions happen to be exactly the same from the perspective of both parties, then there is no problem, at least not on the basis of these notions. On the other hand if these assumptions are not the same, then a problem is bound to show up. This can only be resolved in two ways; either ignoring the problem or resolving the problem. I prefer the latter one more and more and therefore I like to choose the path of words.

Ik kleed je uit.

2011-04-26T00:16:00.000+02:00

Ik ga naar de w.c. Ik kleed me uit. Ik ben naakt. Ik kleed je uit en schil alles van je af. Ik trek je aan. In jou vind ik vele slierten en geuren. Het moest er van komen. Het moest gebeuren. Ik trek je uit. Trek maar niets van mij aan. Je wilt niet weten wat je er zult vinden. Ik heb al mijn kinderen vermoord. De babyziektes zijn er uit en de volwassenen zijn er in gekropen. Het is een ware zonde. Ik heb het niet verzonnen. Ik durf het niet te verklaren, maar diep van binnen zit het in ons allen. Ik wil mijn leven niet vergallen, maar het is te vergeefs. Er heeft nooit iemand in een lege huls geleefd. Dat zal het ook nooit doen. Geef je hart, je ziel en je poen. Je bent mijn bezit en ik niet die van jou. Alleen als ik in je kruip. Je slierten ontaarden zich in empathie, maar dat kan ik niet aan. Ik wil alleen maar mezelf zijn. Geen deel van mij mag zich onderscheiden. Het zou eeuwig zonde zijn. Ik hou vast aan de dingen die ik heb. Ik ben een materialist pur sang. Haal me op en neem me en neem alle kinderen van me af. Ik zou er toch geen raar mee weten. Je pakt me vast en slaat me neer. Het kan zo maar gebeuren. Ik heb het wel vaker mee gemaakt. Het slaat nergens op. Behalve op mij. Ik kan er niet veel mee, maar ik heb dan ook nooit bestaan. Alles gaat toch op een keer ergens naar toe. Ontken het maar niet. Ik kan in je ziel kijken, in je huid kruipen en al je slierten ontrafelen, want wij zijn eigenlijk helemaal niet zo anders dan we eigenlijk op dit moment denken. Ik denk als jou, maar toch net even iets anders. Ietsjes beter waarschijnlijk. Relatief gezien maakt het niet uit. Ik exploiteer jou toch wel, net als jij mij. Ik mag het graag zo zien. Zuig maar aan me. Heus het doet geen pijn. Ik zal er van genieten en je krijgt er een hoop voor terug. Aandacht. Of liefde. Kies maar. Maar je mag niet allebei kiezen. Het ene sluit het andere wel uit. Ik verlang naar dingen die ik niet kan krijgen. Een snoeptrommel boven op de kast. Ik ben te klein. Te klein om het te kunnen bevatten. Om van alle snoepjes te kunnen eten. Dan wordt je toch veels te dik. Ik ben reeds een ontzettende papzak. De dokter is heel boos op me en ik op hem. Het is een gore klootzak en hij moet zich niet mijn zaken bemoeien. Als ik weelderig wil sterven mag ik dat zelf bepalen. Alles moet maar in leven gehouden worden, wanneer mag er weer eens gestorven worden? Ik maak al mijn kinderen dood. De dokter had een doktersverklaring en ik had de mijne. Ik had ook het laatste woord. Had hij niet van terug. Ik liep weg en kwam nooit meer terug. Ik pakte een trapje en at van alle snoepjes. Ik was slim genoeg om te krijgen wat ik wilde, maar was niet slim genoeg om te beseffen waarom ik het wilde. Alle snoepjes hebben me uiteindelijk niets opgeleverd. Oh ja, toch wel. Ik zou de kaars ook aan twee kanten moeten branden, maar dat doe ik niet. Of toch wel. Alleen kan ik dat alleen bepalen in retrospect. Dat zei de dokter ook. Als je er op terug kijkt zul je er vast wel heel slecht over voelen. Dat doe ik ook. Want ik heb vreselijke honger en ik net zo goed niet naar de lul kunnen luisteren en meteen naar de Burger King kunnen gaan. Ik steek mijn hoofd in al jouw zonden en al je wonden en je laat me alles zien. Je bent een goedkope slet van tien. Ik heb je vader en mijn kinderen vermoord. Ik had een keer niets te doen en ik had honger en je moet toch wat op je vrije dag. Lekker een AOW trekken omdat ik niet kan werken. Ik kan niet werken omdat ik zo’n luie papzak ben. Kan ik ook niet veel aan doen. Ik zeg altijd maar dat ik een nare ziekte heb. Waar ik heel geil van wordt. Vinden ze leuk. Snappen ze niet. Echt waar? Ja, echt waar. Ik weet alleen niet of het door de ziekte komt. Ik ben het gewoon. Neuken? Nee. Ok. Andere keer misschien? Nee. Ok. Dan kunnen we toch ten minste hand in hand lopen door het park. Ik liep en liep en uiteindelijk was ik veertig kilo afgevallen. Dat was een opluchting. Ik at snel nog wat, om me minder leeg te vullen. Je hield me niet tegen. Ik was mezelf. Jij trouwens ook. Ik had zin om in je te kruipen en me te wikkelen in al je slierten. Ik zou me gevangen voelen, maar ook warm, soms althans. Ik weet het niet. Ik kan het niet. Ik verdrijf alles wat dicht bij komt en je tralies op mijn huid voelen heel koud aan. Wat wil je nu van me? Je wilt me onvoorwaardelijk. Dat kan helaas niet, want zo zijn we niet getrouwd. Niet dat we ooit getrouwd zijn, maar zo zegt men dat nu eenmaal. Kijk maar eens in het woordenboek. Leer je vast nog wel eens iets van. Je kunt me maar beter niet vertrouwen overigens. Ik ben een klootzak. Ik ben een moordenaar. Ik heb al mijn kinderen vermoord. Ik word niet graag gestoord. Ik ontplooi mezelf en daar heb ik anderen voor nodig? Ik weet het niet. Ik kan me er geen raad uit.

Arrogance and Pretence

2011-04-21T21:42:00.000+02:00

In writing you should never express emotions of weakness. Never take a position that invites to be flexed or shows your availability to be controlled. This will attract (conciously or subconciously) scorn from the reader, repulsion, boredom and worst of all; disinterest in you as the writer (me).

The most obvious and also most radical manoeuvre is to always write in character. I am the writer, who’s disposition is a construction. You are the reader, my subject. I penetrate you not directly, but through my disposition. This literary condom protects me from your disease; your opinion. I am unaffected. But you, dear reader, I can scar you; fuck you up. Maybe I will not, but it is a possibility worth contemplating on my part. The writer is unfuckwithable, untouchable even; an extatic emulsion of cultural molecules contained in metaphysical diamond.

I do not prepare for criticism. I do not respond; I reflex through the sublime, postmodern irony that has haunted social science for several decades, but of which even the ancients were aware. I absorb anything you say through the relationship between me and my character, while your words become tools to deconstruct you.

I am sure many of you understand this and agree with this. Others will be annoyed but at loss for proper counter-arguments. However, I will not dabble with you in discussion of the above. It is a position I have tried to counter myself (although unsuccesfully) not only because it is perverse (because a position of absolute power is taken by the writer on the grounds of arrogance as much as of fear), but also because there are serious practical problems with deflecting arguments through absolute, reflexive and recurring irony.

If there is interest I will (at some point) post and discus these problems, of which your opinion would honor me. Untill then, I’ll just leave this here.

Chomsky and Marx in a cock-fight.

2011-04-21T15:32:00.000+02:00

The creative consequence of Chomsky and co. Take out the laundry and throw it out, it will happen in predictable patterns. It is innate they say, I say ‘nay’. Who is going to clean it, I don’t know. No one can come up with definite answers. Luckily, because that would be a dangerous thing to do. Don’t make it too conclusive. Watch out for what you assert, cause it might hurt. In the end anyway.

Marx was your master and tutor. You couldn’t live without such revealing doctrines, could you? I do not think so. I couldn’t imagine how that would work inside your head. I picked her up. She had a slightly dark skin and her body was shaped as that of a bee. A bee’s body. I love it. Her dress was slightly yellow. With black stripes? No. Don’t push it to the edge. Don’t push me over. I want to be your four-leafed clover. I know I can. I am your lucky charm. Charming isn’t it?

I picked her up and she knocked me down. Lying. Down, down, down. C’mon baby. Yes I know. Give it to me. Hands off. No, not there. Oh yes. That is the way to do it. To do what? The activities you exploit and from which I derive so much pleasure. It is getting nearer and nearer. The curtains soon will fall and you will be stark naked. The crowd laughs. It never does. Only out of ignorance. It doesn’t know what it is saying. You talk laughter. Incomprehensible ways which cannot be marked by any significant meaning, at least not as such.

A red rush rumbles through my room. I cannot imagine that I have done it all in such a small amount of time. You crawled inside my head. No you didn’t. I put it there. Have I done so? With justice? Was I allowed to? I don’t know. It was unovercomeable. It’s my psyche. There she crawls. The other woman. The complete stranger. With a body as an hourglass. The last minutes were streaming away and I covered myself in a big pile of sand. Zand erover. No. I can never forget. I am as I am supposed to be and there is not even me who can change that. Is there? You are me, aren’t you? Do not deny it. I am your mirror as you are mine. Society. It is neither a friend nor a foe, it is just it.

Be that is it may, it may not be as it used to be. That is a good thing. I am happy now, relieved. Exhausted, a bit, inspired by things which I connected and left out. It left too few out. It was supposed to be just that. Just what? Everything. Scatterbrained I was and still am. There is nothing I can do. She came crawling up to me and it was in a dream, so it’s all about me. I was crawling up to myself, making love to me, admiring me. It was great, spectacular, but eventually the curtain would fall. I hung it up again this morning, but I left it wide open, so everybody could look in. I waved at them, they waved back, not all. That is a good thing. I don’t want everybody to wave back, where would they have picked the courage from. It doesn’t lie around on the street.

Courage can’t cope with cannibals. We all eat each other. Don’t deny, just give in. It is most amusing to devour. Read them, let them write. If someone doesn’t write you may just assume that they don’t have anything interesting to say. Do not drag and do not brag, at least not too much. Bragging is a form of gagging. I sticked my penis in her throat and heard her gurgling. To think that was me. I never choked. Cock. Courage it takes. Give ‘em that, won’t you? I know I would, but I don’t have the courage. Not to say it, but to do it. It’s absolutely horrifying. Disgusting. Nature has no intention and neither have I. Do I? I want to leave a big fat slip mark in my social diaper. Let’s not go there.

Let’s have a look over here. I assume it to be much more interesting. It is never finished. It doesn’t have to be, because it is not meant to be that way. Marx squirted you in your face and said, this is meaning, here swallow it, without these weird signs on the sides, you know what I mean. I wanted to ask him what I meant, but my face and mouth were filled with meaning. Fuck. She was actually sucking my dick. She was so tight, I would notice later. Isn’t that just grand. That’s what she said! Cheapest joke in the book. C’mon you can do better than that. I trusted ever so hard and broke everything in the room. Goddammit I said with clenched teeth. No, not yet. The curtains would fall first and I would flee. For my life, my dignity, my honor or whatever is left of it. It is all gone.

Caught myself chatting to myself lately. You do that more often? Yes, absolutely. It is so stupid. It happens to me every day and I realize it every day and still I am unable to cut it off. It is probably the way I function best. Makes me interesting for myself. Crawl into a corner and be yourself to the fullest. That is what you’re supposed to do. If you jerk off while thinking these thoughts together it will accumulate in your essence. You are the best when you are alone. No. Kill yourself. Just do it. It will definitely make you feel better and if it doesn’t we have something to laugh at. I will be your audience and I will clap and laugh and smile. Smile a satisfied smile. I’ll jerk off on your dead body and kill myself afterwards. That thought keeps me alive.

Koning

2011-04-15T16:03:00.000+02:00

Ik ben de heerser van mijn universum, ik ben de keizer van mijn rijk, ik ben de god van mijn religie en ik ben een nietsnut. Maar dat maakt niet uit. Dat laatste maakt helemaal niets uit, want het voegt niets toe aan de discussie, of de vaststelling van feiten. Ik ben een cavia. Het kan. Het kan omdat ik zeg dat het kan. Ik kan ook zeggen dat jij een brein hebt, ook al weet ik dat het niet zo is. Je hebt slechts een machinietje in je hoofd, die impulsen processeert en die omzet in logische acties. Je hebt een ziekte en die ziekte heet menselijke logica. Probeer er maar eens aan te ontsnappen, mensen zullen het niet begrijpen. Je produceert niets anders dan stront, ga maar na. Je bent niet wat je eet, maar je bent wat je doet en wat daar de resultaten van zijn. Je maakt alleen maar stront, dagen lang en af en toe laat je een scheet. Een scheet moet grappig zijn, want anders hebben we helemaal niets om te lachen. Sommige mensen gaan zelfs zo ver dat ze tegen scheten gevoelens van walging uiten. Dat vind ik zo abject. Dit zie ik als een poging om alles maar zoutloos en correct te maken. Correct is alleen leuk als het kapot gemaakt kan worden. Om correctheid maar even stevig bij de lurven te pakken en er keihard op te stampen. Bij voorkeur met je lul. Als je die niet hebt, dan doe je het maar met een voorwerp wat er op lijkt. Al dat gewauwel over dat raketten op penissen lijken en dus mannelijk gedreven imperialisme representeert. Onzin. Een penisvorm werkt namelijk gewoon beter en moet je niet in verband zien met een geslachtsorgaan. Soms is een sigaar gewoon een sigaar. Niet in het geval van Freud, want die was latent homoseksueel. Ik kan het weten.

Modern mysoginisme is overigens een zegening voor de vrouwenbeweging. Als het geen wat je probeert te bestrijden er niet is, valt er weinig te bestrijden. Geweld tegen vrouwen op een massale schaal, zal een equivalente reactie op wekken. Het moet wel visueel wel zijn, helaas, dat betekent veel bloed en losgerukte lichaamsdelen, verminking en dergelijke. Anders vinden mensen het niet interessant genoeg om er op in te gaan. Dan gaan ze gezinnen stichten, want dat is hip. Het is erg hip en erg onnodig. Ik wil geen kind. Een kind kan de tyfus krijgen. Letterlijk. Een kind zou enkel de vorm aan kunnen nemen van een spons die alle informatie die ik in het stop bewaard. Gebeurt dat niet, dan stamp ik het paradepaardje kapot. Dood. Fontanelletje-prik. Cola is ook lekker. Een baby in cola. Als experiment. Kijken of ‘ie weg rot. Denk het niet. Ik dompel mezelf altijd in liters cola. Het plakt, maar je moet mij niet vertellen dat een man en een vrouw niet hetzelfde zijn. Geloof ik namelijk helemaal niets van. Ik heb het zelf gezien. Het is totaal willekeurig. Geef me één reden waarom je niet met iemand van hetzelfde geslacht seks zou hebben en je mag niet zeggen dat het door een natuurlijk gegeven in jezelf komt. Wat blijft er dan nog over? Precies. Niets. Wetenschap is wat dat betreft een wapen. Hoe meer er wordt vast gesteld, hoe meer mensen er op terug zullen vallen. Stel nou dat die eend niet homoseksueel was, maar homoseksuelen zou dood bijten? Wat dan? Hadden we dan op eens wel ingezien dat de mens niets meer met de natuur te maken heeft. Mensen zijn allemaal hondenlullen, dus misschien hebben we toch nog iets met de natuur te maken.

Maar nu over iets anders. Waarom begon ik hier ook al weer aan? Die vraag is voornamelijk voor mezelf bedoeld. Ga ik er van uit dat iemand dit gaat lezen? Doe ik dat eigenlijk niet altijd? Een imaginatief, compulsief publiek. Waarom zou je anders al die woorden intikken. Een structuur maken van je gedachten. Wat bereik je daarmee? Meer structuur misschien. Misschien wel ja. Het kan ook anders. Het kan allemaal wel anders. Als er maar consensus bereikt wordt. Praktisch gezien dan. In je hoofd is het allemaal ok, maar je moet het misschien maar niet naar buiten brengen. Mensen kunnen er aanstoot aan nemen. Dat maakt het wel interessant eigenlijk. Stamp ze voor hun bakkes, houdt ze een spiegel voor. Spiegel kunnen kapot en dan zou het geluk opleveren, is dat zo denk je? Of was het nu slechte seks. Ik denk dat beiden niets, maar dan ook niets met elkaar te maken hebben. Ik heb gruwelijke seks. Als ik seks heb althans. Ik had het laatst. Ik vond twee euro op de grond en toen dacht ik ‘seks’. Dat was de laaste keer dat ik seks had. Geil hé? Ik vond van wel althans. Ik schep genoegen uit toevalligheden. Ik had een droom gisteravond. Over een snoep automaat. Mijn wereld. Jij ook. Ik wil alles in mijn mond stoppen. Goddomme lekker zeg! Er zaten snoep dingen in de automaat. Lekker. Ik pak even mijn schrift erbij want ik ben het kwijt. De gedachte. De droom. Ik ben gedesillusioneerd. Jij ook. Ik snap er niets van. Het schrift zegt dat ik mijn mond moet houden. Hé? Nee. Toch niet. Ik was het zelf. Ik luister nooit naar mezelf. Ik werk mezelf graag tegen. Anders verveel ik me maar. Ik wil verhuizen.

Naar een andere plek.

Boter kaas en eieren. Nee. Het was iets anders. Een automaat. Ik weet het weer. Er dreigden allemaal snoepjes naar beneden te vallen. Goddomme, wat had ik zin om zo’n snoepje in mijn mond te stoppen. Jij zou hetzelfde gedacht hebben. Geef maar toe. Geef jezelf over aan je aardse lusten. Er is niemand die je er voor zal straffen, tenzij je dat zelf doet. Ik ben een alleenheerser. Moet je maar eens op letten. Ik eet die hele automaat op als ik wil. Vieze troep. Jakkie. Het had alleen maar een stomp nodig. Een goed harde stomp tegen de zijkant van de automaat. Komt daar iemand aan. Iemand die ik ken. Tilt die automaat bijna helemaal op. Raar hé? Nee. Geen waarde oordelen vandaag. Ik heb geen zin om dat te doen. Veels te veel moeite, joh. Doe je dat altijd? Hé? Waarom dan? Voel je je daar goed bij? Zou je dat leuk vinden als mensen dat ook bij jou doen? Zeggen ze dat dan tegen je? Dan lopen ze op je af en dan zeggen ze; ‘je bent een vrouw van 21 en je ziet er redelijk goed uit, ik zou mijn piemel wel in je stoppen.’ Of gaat dat subtieler? Waarom zouden ze dat doen? Mag het niet een keer duidelijk zijn.? Wat mij betreft wel. Kijken of de spiegel nog werkt. Ik weet het. Ik ben hypocriet. Jij ook.

Stampt dat meisje met het korte, rood geverfde haar tegen dat ding aan. Ze leek het bijna op te tillen. Ik wist helemaal niet dat ze zo sterk was. Dan te denken dat ik laatst naast haar zat. Ze had me zo kunnen fijn knijpen. Deed ze niet. Volgens mij is ze wel lief, maar ik wil er geen waarde oordeel aan vast plakken. Kut. Al gedaan. Laat maar. Ik geef het op. Er kwam ontzettend veel snoep naar beneden gevallen. In mijn zakken gestopt. Waarom? Weet ik niet. Ik wilde het misschien elders op eten. Freud betasten. Lekker repen in mijn mond stoppen. Kan niet. Abject en infaam, vraag maar aan Bram. Hij weet er alles van. Moet je niet bij mij mee aan komen zetten. Dat zegt hij altijd. Viespeuk. De alfa-viezerik. Vies zijn is soms ook best lekker. Een viezerik heeft ten minste wel een schone ziel. Onzin natuurlijk. Allemaal onzin. Jij bent ook onzin. Sommigen beweren van niet. Grotere onzin is dat. Ik ook.

Er kwam niet alleen snoepjes uit. Er kwam ook nog eens geld in het laatje. Letterlijk. Geld wat je normaal terug krijgt als je er te veel geld in hebt gestopt. Bier voor een euro. Daar kwam het door. Ik heb er geen andere verklaring voor. Zegt het voort. Als een lopend vuurtje. Altijd naar je portemonnee. Laat je recht gelden. Jij bent de consument, dus jij bepaald. Jij betaalt en bepaald. Wat bepaal je dan? Wat er gekocht wordt. Oh. Dat is leuk. En wat doe ik dan als ik niets koop? Het systeem om zeep helpen. Kapot maken. Lekker. Ik wil snoep. Nu. Ik wil destructie in een verpakking. Sodom en gomorra in een doos. Mijn lul. In die kut van je. Die natte, vlezige. Lekker, dingen kapot maken. Het systeem blaast zichzelf op. Hoe? Weet ik veel. Te veel snoepjes. Ik geloof dat ik moet kotsten. Wat mag dat dan wel niet kosten? Wat? Moet ik daar ook al voor betalen? Uiteraard. Je kan er niet aan ontkomen. Ah, kak. Ja, precies. Stront. Je bent niets. Een nietsnut. En ik ben de keizer van mijn rijk, de god van mijn religie. Jij ook.

Iets shockerends

2011-04-03T20:24:00.003+02:00

Een tijd terug, iets meer dan een half jaar, om niet precies te zijn, had ik een aankondiging gedaan dat ik iets shockerends zou gaan schrijven en plaatsen op mijn blog. Vervolgens had ik iets geplaatst wat hoogstens vulgair en misschien ook wel grappig over kwam, maar shockerend was het niet en ik denk te weten wat daarvan de oorzaak is.

Shockerende dingen kunnen niet verzonnen worden, ten minste echt shockerende dingen. Als iets zijn weerspiegeling niet terug vindt in de realiteit wordt het al gauw absurd, bizar en ongeloofwaardig. Ik was me er destijds niet vol van bewust en daardoor had ik de illusie dat ik het wel zou kunnen doen. Ik kreeg van verscheidene mensen te horen dat ze het wel goed vonden, waarvoor dank, maar dat het niet shockerend was. Ik had me er op den duur bij neer gelegd, maar bleef wel met de vraag achter: "waarom kan ik niets shockerends schrijven?"

Ik vraag me dat niet zo maar af. Het vindt zijn weerslag in een ander verlangen, namelijk het verlangen om 'shockerend' te kunnen schrijven. Dat is natuurlijk nog geen reden op zich, maar ik ben er nog niet helemaal achter waarom ik dat dan weer wil. Wellicht heeft het te maken met de voldoening die het geeft als mensen hun kaken naar beneden vallen. Dit zie je natuurlijk niet direct gebeuren, maar het zit wel in je achterhoofd als je weg aan het tikken bent. Het is een verlangen die helpt om individuele werken interessant uit de verf te laten komen, maar daarbij kan de spreker geforceerd over komen omdat 'ie door mij in een keurslijf wordt geduwd. Het nadeel er van is dat het moeilijk wordt om langere stukken te schrijven die coherent aan elkaar zitten omdat je niet naar een nabij gelegen 'shockerend' punt kan werken.

De laatste tijd heb ik daarentegen weinig shockerende dingen gezegd, althans, ik heb mijn wellicht controversiële ideeën juist zo humaan mogelijk gebracht, zonder een 'punch in the face' na te geven. Dit stelt mij, denk ik, in staat om terug te komen op teksten en er meer aan toe te voegen, omdat het niet 'af' is. Het blijft een doorlopende gedachtegang die er naar verlangt om verwoord te worden. Onzin natuurlijk, woorden kunnen helemaal niets verlangen, hoogstens verlangen uitdrukken, maar het stelt mij wel in staat om op dingen door te breien. Anderen kunnen er beter op in haken en zo makkelijker uit de tekst halen wat er in zit, zonder dat ze eerst door alle mist heen moeten kijken.

Sommige dingen wil ik nog best verhullen, voor de amusementswaarde, in een dikke laag nevel of woordenpoep. Ik denk zelfs dat een combinatie van beiden erg goed mogelijk is en dat de afweging tussen beiden een belangrijk hulpmiddel zou kunnen zijn bij het schrijven van een goed fictief boek. Als je goed in je achterhoofd houdt wat het grotere symbool van je verhaal zou moeten zijn, kun je makkelijker kleine structuren daar aan vast kleven en dat ben ik ook zeker van plan. Overigens is dit blog-bericht vooral aan mezelf gericht, want het is pseudo-filosofisch geouwehoer waar je waarschijnlijk helemaal niets aan hebt. Dat terzijde, het is je misschien wel opgevallen dat dit bericht ook niet perfect is gestructureerd, maar dat is soms het nadeel van het hebben van een 'scatterbrain'.

Ik zat laatst met een existentieële crisis en vaak na zo'n ding probeer ik me naarstig te focussen op dingen die ik belangrijk vindt, zoals het schrijven van teksten. Alleen maakte die crisis nu dus plaats voor het constant malen van nieuwe ideeën in mijn hoofd die er niet lekker uit kwamen rollen. Ik schrijf ze nu allemaal op en doe waarschijnlijk maar met de helft iets serieus. Het levert in ieder geval iets op. Ik zal zien. Ik laat het je wel weten wanneer er weer iets interessants komt. Oh ja, misschien iets met rood haar.

Alleen thuis en de verscholen geboden in een kinderfilm

2011-04-01T16:42:00.002+02:00

Tortelduifjes zijn altijd samen

Hard schreeuwen kan je leven redden

Kralen kettingen kunnen altijd van pas komen

Als je zet dat je van iemand houdt, ga dan op je Knieeën.

Geef altijd anderen de schuld

Weest niet bang om op oude vertrouwde methodes terug te vallen

Doe je voordeel met bekend terrein

Wees innovatief als je mensen pijn wilt doen

Andere mensen zijn eng in het donker

Geloof niet in schone schijn

Mensen die niet praten hebben meestal iets kwaads in de zin.

Blind zijn scherpt de zintuigen

Alleen geld kan mensen er van weerhouden om te leven

Misschien dat genoeg praatjes wel degelijk gaatjes vullen

Een mensenleven kan opgeofferd worden, zolang anderen er profijt van hebben.

Mensen vertrouwen kan je vertrouwen schaden, maar mensen niet vertrouwen geeft je minder vertrouwen.

Duivenpoep schrikt mensen af

Slechte daden zijn niet slecht als je daarna iets goeds doet

Beloof niks dat je niet kunt waar maken

Maak van tevoren een plan als je aan iets groots begint.

Schuw geen extreme middelen

Laat je nooit overbluffen

Beveilig dingen die waardevol zijn

Wees voorzichtig als je uit het raam springt

Onderschat je tegenstander nooit

Je tegenstander is nooit oprecht

Koop bivakmutsen als je iets gaat over vallen

Ga altijd subtiel te werk.

Mompelen betekent niets

Kijk waar je loopt

Graaf nooit je eigen graf

Gereedschap kan ook tegen je werken

Zorg dat je kast is opgeruimd om ongelukken te voorkomen

Schroom niet om het licht aan te doen

Verf heeft niet altijd een estethische meerwaarde

Je vijand folteren is geoorloofd

Steek nooit je hoofd in een toilet

Als je muts in brand staat, doe deze dan af

Beton kan ook voor destructieve doeleinden gebruikt worden

Evenwicht en balans zijn essentieel als je hogerop wilt komen.

Beloop nooit het pad van de vijand, die is daardoor beter voorbereidt

Probeer je nooit op ijs te bevinden, het is namelijk altijd glad

Vertrouw op je vrienden als je ze nodig hebt, maar alleen als zij er ook baat bij hebben.

Oude koeien

2011-03-30T16:08:00.001+02:00

Ik hou er van om oude koeien uit de sloot te halen, zoals dat zo mooi heet. Ik ga namelijk weer eens een stukje schrijven over vreemd gaan, of eerder het gebrek daar aan in mijn geval. Als ik julie was zou ik er inmiddels een beetje ziekjes van worden, maar ik vind het onuitputtelijke bron van inspiratie. Dan heb ik het het over het onderwerp en niet de activiteit vreemd gaan, want dat heb ik in mijn afgelopen relatie nog niet echt gedaan. Nog niet echt omdat ik wel met een aantal mannen heb gezoend, maar dat wordt sociaal gezien vaak afgedaan als jongensachtig kattenkwaad.

Ik zat me laatst af te vragen waarom ik nooit gepretendeerd heb om voor iemand anders te spreken. Ik denk dat ik wel in staat ben om dit onderwerp zo te brengen dat de beweringen die in de tekst gedaan worden niet direct naar mij te herleiden zijn, maar iets heeft mij daar van weerhouden. Plato deed het in de vorm van dialogen en verschool zich achter zijn leermeester Socrates, zodat er nu college’s te volgen zijn waarin naar het onderscheid wordt gezocht tussen de ‘echte’ Socrates en die van Plato. Ik verwacht niet dat mijn teksten ooit zo’n niveau bereiken, maar mocht dat gebeuren dan is het vrij makkelijk te herleiden wie er met al die maffe ideeën aan kwam zetten; ik.

Het zou me wel een bepaald voordeel op leveren, namelijk dat ik me niet meer langer zorgen hoef te maken dat ik bepaalde mensen op hun pik trap of op de een of andere manier beledig door dingen die ik zeg. Ik hou er af en toe van om mensen te provoceren, maar soms wil het nog wel eens iets te ver in het verkeerde keelgat schieten en dan gaat het tegen me werken en dat heb ik liever niet. Als ik dus een soort schild maak door te vertellen vanuit een persoon die ik niet ben, dan zou ik niet langer verantwoordelijk zijn voor de inhoud en ik zou daarbij ook nog eens kunnen pretenderen dat ik het niet zelf heb verzonnen. Het belangrijkste punt voor mij, daarentegen, is een zeer praktische van vorm. Ik zou namelijk mijn vriendin kunnen voorhouden dat ik er mischien wel over na denk, maar dat ik in mijn gedachten en verlangens toch eigenlijk heel monogaam ben. Ik denk dat als je mijn vorige stukjes aangaande hetzelfde onderwerp hebt gelezen, dat je gemakkelijk de conclusie kunt trekken dat mijn vorige bewering niet helemaal eerlijk zou zijn. Eerlijk als in dat wat ik aan mijn vriendin zou voor houden niet over een komt met de realiteit.

Die pretentie had me wellicht wel iets op kunnen leveren. Het had waarschijnlijk heel wat gedoe en enkele tranen gescheeld kunnen hebben, maar er is denk ik een belangrijke reden waarom ik daar niet voor gekozen heb en ik denk dat dit ook van toepassing is op andere mensen. Ik zal niet generaliseren en zeggen alle mensen, maar ik heb wel sterk de neiging om te denken dat het wel zo is. Ik zal voor de zekerheid toch mezelf maar als voorbeeld aan houden en niet in generalisaties verzanden, anders kan je me daar te makkelijk op af rekenen.

Het geen waar ik naar verlang, en waarom ik dus niet voor de pretentie heb gekozen, is een persoon die mij begrijpt. Het heeft misschien met de angst om me alleen te voelen op de wereld. Voor mij betekent begrijpen meer dan een persoon die naast je zit en ja knikt bij alles wat je zegt, maar ook min of meer met de stroom van je gedachten kan mee varen. Excuses voor die wat dromerige en misschien ietwat onduidelijke omschrijving. Om iemand mee te slepen in je gedachten moet er natuurlijk een bepaald vertrouwen zijn en een bepaalde verwachting. Je gaat er niet van uit dat de ander volledig mee gaat in wat je denkt. Het is in ieder geval verstandig om er rekening mee te houden dat iemand anders niet dezelfde mening is toe bedeeld in een discussie over seksualiteit. Hetzelfde geld overigens ook voor andere discussies. Je verwacht daarnaast ook dat er wat met dat begrip gedaan wordt.

Ik heb in veel woorden aan jullie, mijn vriendin en niet in de laatste plaats aan mezelf proberen uit te leggen waarom ik het legitiem vindt om seks te hebben met andere vrouwen die niet mijn vriendin zijn. Ik had best wel het gevoel dat mijn standpunt begrepen werd, maar ik heb er denk ik weinig actiefs mee gedaan. Ik ben niet op grote schaal vreemd gegaan en de vraag die daar op volgt lijkt mij daarom ook niet meer dan logisch, namelijk; waarom heb ik in hemelsnaam zo veel moeite gedaan om aan mijn vriendin duidelijk te maken dat ik vreemd gaan normaal vindt, terwijl ik het in de negen maanden dat we iets met elkaar hebben nog geen één keer met een ander meisje naar bed ben geweest. Het klinkt me steeds absurder in de oren, des te langer ik er over na denk, maar ik vermoed dat er wel een antwoord is, zoals er op bijna alles wel een antwoord is.

Een mogelijk antwoord is dat ik het enkel en alleen deed om begrepen te worden en dat zodra ik het gevoel had dat ik begrepen zou worden ik met de situatie zoals die is vrede zou hebben. Dit heb ik heel even gedacht, maar deze mogelijkheid wil ik toch verwerpen, want het klinkt me uiteindelijk niet heel logisch in de oren. Het is fijn om begrepen te worden, maar als er vervolgens niets mee gebeurt heb je er niet heel veel aan. Begrip op zichzelf doet niet zo veel. De katholieke kerk begrijpt bijvoorbeeld dat het vervelend is wat de vele slachtoffers is aangedaan door hun priesters, wat in mijn ogen een acceleratie heeft gevonden door het celibate karakter voorbestemd in het leven van een medewerker van de kerk, maar daarmee zijn de slachtoffers nog niet minder verkracht. Begrip zou wat met mensen moeten doen, het moet verandering teweeg brengen, anders is mijns inziens dus niet echt sprake van begrip. In het optimale geval zou de katholieke kerk bijvoorbeeld in zien dat het celibaat onzin is en de rest van de hele poppenkast misschien ook wel.

Ik word tot op zeker hoogte begrepen heb ik het idee en daar ben ik ook wel blij mee en misschien zelfs een beetje trots op, al vind ik over het algemeen trots een beetje een vies woordje. Ik heb aan mezelf te danken dat ik het allemaal heb weten uit te leggen en aan anderen te danken dat ze min of meer begrepen wat ik zei. Ik heb mezelf in relaties wel eens anders opgesteld. Ik begreep mezelf niet altijd of ik kon het niet goed onder woorden brengen, of ik durfde het niet en dat vervolgde vervolgens in een opeenstapeling van onbegrijpelijke acties. Daar valt misschien in retrospect wel het een en andere interessants uit te halen, maar op dat moment had ik er niet zo veel aan.

Tegenwoordig pak ik het anders aan en laat ik me soms lezen als een open boek. Ik weet dat mijn boek niet de standaard representeert en dat is in mijn geval jammer, want dat betekent dat ik mezelf moet verantwoorden tegenover de standaard. De standaard is ook niet altijd even duidelijk, maar ik denk dat we het er toch wel over eens zijn dat binnen de hedendaagse Westerse samenleving monogame heteroseksualiteit als standaard wordt gezien. Homoseksuelen moeten uit de kast komen en niet heteroseksuelen. Ik moet me verklaren voor mijn polygame verlangens en monogame mensen hoeven dat niet. Voor alles wat af wijkt van de norm moet een verklaring af gelegd worden. Stel nu eens dat ik de standaard zou zijn, ik heb de standaard aan mijn zijde. Dat betekent dat ik dan kan zeggen dat het bij mij niet zo lekker zit, qua gevoel, dat mensen monogaam zijn. Polygame mensen worden met de huidige standaard misschien gezien als mensen die zich niet kunnen binden, maar misschien worden monogame mensen met mijn standaard wel gezien als mensen die zich te veel aan één persoon vast klampen. Ik zeg misschien, want mijn standaard is lekker soepel.

Het argument dat de standaard een natuurlijk gegeven is wil ik nu even uit de weg ruimen. Men zou kunnen zeggen dat monogamie iets is wat in mensen zit. Het feit alleen al dat mensen überhaupt vreemd gaan, en op grote schaal, geeft voor mij al aan dat dat niet zo is. Ik wil er graag nog wat verder op in gaan, want er valt namelijk nog iets anders tegenover te stellen. Mens en natuur hebben bijna niets meer met elkaar te maken. We hebben de natuur nodig om ons te kunnen voortplanten en daar is seks vanuit een evolutionair punt ook voor bedoeld. Alleen we zijn, als mens, toch wel redelijk los geslagen van de normale gang van evolutionaire zaken, we grijpen overal in in de natuur. In onze eigen natuur, onze lichamen, en die buiten ons. De mens leeft in wezen enkel en alleen nog in een ‘tweede’ natuur. Die tweede natuur kun je misschien wel cultuur noemen. Ik ben geboren en getogen in een agricultuur; op het platteland, maar dat heeft dus niets met ‘echte’ natuur te maken.

We leven in een sociale structuur die zijn stoel vindt in de historie en in de herhaling van handelingen. Die hele structuur is gemaakt door en voor mensen. Dit biedt bepaalde mogelijkheden met zich mee, maar voornamelijk veel beperkingen. Omdat het voortkomt uit zo’n lange traditie is het volgens mij heel moeilijk om er iets in te veranderen. Je kunt je niets aantrekken van die hele structuur en volledig je eigen pad kiezen, hoewel je altijd volledig van de bestaande structuur afhankelijk blijft, zul je daarnaast ook nog beschouwd worden als sociale buitenstaander. De constructie heeft nog een ander gevaar volgens mij en dat is dat dingen die arbitrair bepaald zijn als natuurlijk worden gezien en zo ook seksualiteit. Dit is maar één van de vele dingen waar ik het over zou kunnen hebben, maar het is in ieder geval een begin. Andere dingen zijn misschien ook niet zo interessant als seks.

Een andere reden zou kunnen zijn dat seks, net als voedsel, recht door de tweede natuur gaan en altijd geworteld zullen blijven in onze natuur. Zonder voedsel en seks waren we er niet geweest. Kijk maar naar de panda’s, ze willen geen seks en ze zijn kieskeurig over hun voedsel. Ze weten zich niet aan te passen aan het feit dat er een stel Chinezen zijn die hun belangrijkste voedselbron weg halen, maar dan moet je maar wat anders leren eten. Het logische gevolg is dus dat ze dood gaan. Overigens de enige reden dat China ze in leven houdt is omdat ze een leuk trademark vormen voor China en heeft absoluut niets met schuldgevoel te maken.

Ik ben wellicht aan gekomen bij het afsluitende deel van mijn tekst wat ook over schuldgevoel gaat. Ik heb het in een andere tekst al eens gehad over het geweten en dat het een slecht iets is om die uit te lenen en die mening heb ik nog steeds. Dit wil helaas niet zeggen dat ik het niet doe. Ik kan over heel dingen zeggen dat ze anders moeten gaan of anders moeten zijn, maar zelfs over sommige interne processen heb ik geen controle. Ook ik heb connotaties bij een relatie en ook ik denk dat ik op zekere hoogte rekening moet houden met degene die zich samen met mij in die omgangsvorm bevindt. Tot op zekere hoogte betekent dat de verwachtingen die de ander van mij heeft mij niet zouden moeten beperken in wie ik ben op wat voor manier dan ook. Hieruit volgt voor mij een dilemma; ik kan de verwachtingen en gevoelens van de ander volledig negeren en gewoon doen waar ik zin in heb en er niets over zeggen, maar dat zou betekenen dat ik geen schuldgevoel ken of die volledig negeer. Of ik kan me conformeren aan de verwachtingen en gevoelens van de ander en mijn eigen verlangens en gevoelens negeren. De eerst optie is voor mij niet mogelijk omdat ik toch wel degelijk een dergelijk schuldgevoel heb of zou hebben en de tweede is op lange termijn niet haalbaar.

In een relatie moet je soms ook iets opofferen, maar het kan nooit de bedoeling zijn dat iemand zijn seksualiteit moet verdrukken. Misschien is het mijn naïeve geloof in eventuele verandering, maar als ik zie dat er mensen om me heen massaal vreemd gaan en zich ook realiseren dat de dwangbuis van de samenleving op dit gebied niet zo knijpend zou moeten zijn en er vervolgens niets aan (willen) doen, dan vreet ik mezelf wel een beetje op. Ik kan niet begrijpen dat mensen in een maatschappij die nog steeds onder een zwaar seksueel stramien onderhevig is er niets inhoudelijks over willen zeggen.

De vorige keer besloot ik mijn bericht met het vriendelijke verzoek om jezelf eens wat af te gaan vragen en om vooral vreemd te gaan als je die behoefte voelt. Ik wil nu anders af sluiten, want ik ben in tussen misschien iets wijzer geworden en wellicht ook iets idealistischer. Ik raad iedereen aan om niet vreemd te gaan als je die behoefte voelt op komen, hoe groot die behoefte ook is, doe het gewoon niet. Ga in plaats daarvan met de persoon naar bed tot wie je je op dat moment seksueel aangetrokken voelt, ook al is dat niet je partner, leef je seksueel helemaal uit met dat persoon en verlaat deze gebeurtenis uiteindelijk met een glimlach. Een glimlach die je in mijn ideale wereld vervolgens kunt delen met de persoon met wie je meer hebt dan een seksuele vonk, een diepere band, een wederzijds begrip.

Zodra vreemd gaan geen vreemd gaan meer is, dan is lichamelijke liefde voor andere mensen geen sociale afwijking, geen taboo, niets om je voor te schamen en niets meer voor mij om me te verklaren. Althans op het gebied van seksualiteit, ik vermoed dat er nog wel andere dingen zijn waar ik iets over kan zeggen.

Meer over taal.

2011-03-16T20:03:00.000+01:00

Ik had beloofd om vorig bericht uit te breiden. Ik denk dat ik inmiddels op een punt in mijn gedachten ben aan gekomen dat ik er wat meer zinnigs over kan zeggen. Ik dank daar Paul en Sjoerd in het bijzonder voor, vanwege hun bruikbare reacties.

Ten eerste denk ik dat taal niet per se het begin is van alle kennis. Ik was er eerst ten volste van overtuigd, maar nadat ik er vanmiddag nog eens goed over na had gedacht, naar aanleiding van een sms die ik van Sjoerd kreeg, ben ik bang dat ik mijn initiele uitspraken moet herzien. Nu denk ik echter dat het de mens zijn vermogen is om abstract te denken wat ons als mens in staat stelt om kennis te vergaren. Wiskunde en algebra, zijn in mijn ogen ook abstracties van de realiteit, net als taal; het is een code om relatief gezien tot kennis te komen.

Pythagoras had ook een bepaald idee, namelijk dat alles begon met een getal, dit was de zogenaamde arché; het beginpunt van al het wezen. Er waren wel meer filosofen in die tijd die er gebrekkige ideeën op na hielden, maar dat kun je ze nauwelijks kwalijk nemen door de beperkte middelen die ze destijds hadden. Wat deze filosofen daarentegen wel deden is naar aanleiding van de informatie die ze hadden min of meer logische inferenties maken. Dus hoewel ik het niet eens ben met Pythagoras, kan ik er wel iets bruikbaars uit halen. De natuur om ons heen gedraagt zich volgens bepaalde patronen en is, tot een bepaald punt denk ik, reduceerbaar tot cijfers en formules. Cijfers, nummers, getallen zijn abstracties die ons toe staan om ergens ‘zin’ van te maken; om iets te kunnen verwerken tot kennis.

Ik weet natuurlijk niet of men het nu eens is met de voorstelling die ik hiervoor heb gemaakt, maar ik brei er alvast een beetje op voort, want in mijn ogen blijft taal, als in het gesprokene en het gedachte, een belangrijke rol spelen in het construeren van kennis. Ik suggereerde in mijn vorige post dat taal de arché is van rationaliteit, maar ik realiseer me dat rationaliteit eigenlijk een erg vaag begrip is en allerlei ongewenste connotaties op kan wekken. Ik zal dan ook niet langer de connectie tussen rationaliteit en taal proberen te maken, omdat er denk ik zinnigere dingen over taal gezegd kunnen worden. Ik heb het nu over relatieve kennis overigens; kennis die er toe doet als het gaat om de mens als subject in de relatie met andere mensen. De codificering die wij gebruiken om met elkaar te communiceren gaat heel diep in het bewustzijn. Je denkt in taal en je praat in taal en wat er niet in taal is kan niet gedacht of gezegd worden. Tuurlijk, iemand kan iets zeggen wat nergens op slaat, maar dan slaat het dus nergens op. Het kan alleen informatie over dragen als de boodschap past binnen wat begrepen kan worden in het taalsysteem. Wat dat betreft is taal dus zo wel een middel om tot relatieve kennis te komen als wel een middel om die kennis te beperken en misschien zelfs wel te sturen.

Taal is wel een beetje flexibel als in dat de taal wel nieuwe woorden vormt als er nieuwe entiteiten ontstaan. Een voorbeeld is het woord ‘computer’ of het woord ‘aeroplane’ geintroduceerd in The Concise English Dictionary uit 1924. Het punt is dat woorden zich ontlenen aan de realiteit, maar de realiteit, zoals wij die in ons hoofd hebben, ontleent zichzelf ook aan woorden. Voor 1983 kon je het hebben over een ‘hacker’ bijvoorbeeld, maar dat was dan iemand die met onregelmatige slagen iets aan het hakken was. De verandering in de betekenissen van woorden geeft voor mij exact de relativiteit van kennis aan. Kennis bestaat alleen in een menselijk kader. Dat kader moet voldoen aan bepaalde regels en die regels moeten consistent herhaald worden. De regels zijn binnen taal dan grammatica, inflectioneel of wel gebaseerd op woordvolgorde of iets daar tussen in en de herhaling vind overal en altijd plaats. Dit gebeurt voornamelijk doordat het gesproken en geschreven wordt. Er is eigenlijk geen instantie die dit alles vast legt; hoewel ze het in Frankrijk wel geprobeerd hebben met een of andere instelling, maar over het algemeen gebeurt het door ontstane conventies. Het voorbeeld van Frankrijk is overigens geen erg goede, ook al is het een van de weinige, omdat het aan de ene kant regels voorschrijft, maar ook omschrijft. Het heeft nooit het hele taalsysteem omgegooit, maar slechts een prestigeus dialect opgepikt en dat tot de standaard gemaakt. De conventies, daarentegen, waarop taal berust, gaan veel verder terug en men weet dan ook niet waar en hoe het begin van de gesproken taal is ontstaan.

Ik heb al een tentatieve suggestie gedaan naar hoe de beginselen van taal ontstaan zouden kunnen zijn, maar het blijft bij natte-vinger werk en daar wil ik het ook graag bij laten. In plaats daarvan wil ik wat verder in gaan op het idee dat taal mensen beïnvloed. Dit is al voor mij gedaan en ik pretendeer dan ook niet baanbrekend te zijn. Deze stelling wordt de Sapir-Whorf stelling genoemd. Ik wil alleen een nog wat pessimistischer beeld scheppen. Op het moment dat er consensus bereikt wordt over bepaalde conventies; bijvoorbeeld als een groep besluit om een ding, dat bestaat uit vier poten en een plat vlak aan de bovenkant, een tafel te noemen, kun je daar niet meer voor of tegen zijn, omdat de mogelijkheid om jezelf begrijpelijk te maken in relatie staat tot de groep. Althans, je kunt er wel tegen zijn, maar dat verandert niet zo veel aan de zaak. Een tafel is in deze instantie nog een onschuldig voorbeeld wat voor de meesten onder ons niet zo moeilijk voor de geest te halen is. Woorden zoals genocide en incest bijvoorbeeld, die maatschappelijk beschouwd worden als taboo, daarentegen, zijn ontleent aan het Latijn. Ze worden denk ik expres buiten het bestaande taalsysteem gezocht voor hun eufemistische werking. Zelfs het woord taboo is een leenwoord wat volgens mij gebruikt wordt als eufemisme. Volgens mij zit er een soort van gevaar in dat soort verzameltermen. Derrida bijvoorbeeld ziet het gevaar in de verzamelterm ‘dieren’ voor alle andere dieren die niet de mens is.

Ik zie het gevaar voor de mens zelf; de mensheid die anderen naarstig in deelt in etniciteit, geslacht, seksuele voorkeur, huidskleur, leeftijd en ga zo maar door. Het is dan ook onmogelijk om een object te zien zonder direct te bepalen wat het is. Je bent constant bezig met abstraheren en codificeren, zelfs in onze dromen. Je kunt dromen over een groene tijger; maar dat kan alleen omdat je het concept groen kent en het concept tijger kent. Als je nog nooit een tijger hebt gezien of gehoord of je bent nooit op wat voor manier dan ook ooit in het contact gekomen met het concept tijger en je hebt er toch over gedroomd; dan zou je het waarschijnlijk omschrijven als een grote poes. Als je die dan weer niet hebt gezien zou je het weer van uit iets anders extrapoleren. Iets wat nieuw is wordt dus ook in bestaande categorieën opgedeeld. Het gevaar an sich is niet het op delen van dingen in categorieën of het labellen van dingen, want anders kan je geen kennis maken. Het gevaar zit het er in het feit dat labels altijd met connotaties komen.

Dan nu over algebra en wiskunde. Ik had niet zo snel verwacht dat ik daar iets over zou zeggen, maar ik zal waarschijnlijk dan ook geen inhoudelijke inzichten verschaffen aangaande deze onderwerpen. Wiskunde stelt ons in staat om de wereld en zelfs het universum in bepaalde waarden uit te leggen. Wat er dan precies wordt uit gelegd met al die waarden en getallen zijn hoe bepaalde dingen in elkaar zitten en hoe processen verlopen. Men kan door de hulp van Einstein bijvoorbeeld uit rekenen hoe licht en zwarte materie in een boog wordt getrokken door de aantrekkingskracht van een planeet of iets dergelijks. Op de aarde zelf kun je er ook een boel dingen mee verklaren, uit leggen, structureren en dus in je hoofd stoppen als feiten; kennis. Een berekening is of goed of fout, maar het systeem van de wiskunde is altijd functioneel. Het doet wat het behoort te doen en is in principe neutraal en daarin verschillen de codes taal en wiskunde. Doordat taal meer kan op wekken dan waar het ‘feitelijk’ naar refereert is het in mijn ogen een wapen; iets waarmee veel macht uitgeoefend kan worden. Dan bedoel ik niet alleen iemand die iemand anders vertelt om iets voor hem of haar te doen, maar op grotere schaal. Door middel van media bijvoorbeeld of door middel van het achterhouden van informatie en ga zo maar door.

Deze codificeringen zijn dus bruikbaar op verschillende vlakken, maar ik denk dat in de huidige samenleving de macht van taal een ontzettend belangrijke rol speelt, maar het komt er in het algemeen op neer waar je het meeste waarde aan hecht. Wat vind je belangrijker; de harde feiten die op den duur ook aan interpretatie onderworpen wordt en dan pas sociale signifcantie kan bereiken, of taal; een systeem om informatie over te dragen en vaak ook om die niet over te dragen, een systeem van macht.

2011-02-21T21:03:00.002+01:00

De laatste paar weken bevond ik mijzelf in een existentiële crisis (Paul identificeerde het zeer accuraat aan de hand van mijn vorige post, waarvoor chapeau) en eigenlijk bevind ik mezelf daar nog steeds in. De crisis is inmiddels iets minder, maar de vraag over 'het bestaan' blijft nog in mijn hoofd klinken en zal dat nog wel even blijven doen. Het is niet de eerste keer dat ik een dergelijke crisis mee maak en dat ik mezelf lastig val met steeds dezelfde vraag en gek genoeg blijft het antwoord ook hetzelfde. Het antwoord is namelijk dat het allemaal relatief gezien helemaal niets uit maakt. Alles wat je doet is voor niets en heeft allemaal geen zin. Het enige waar je zin aan kan geven is aan een lege huls. Die lege huls is je leven. Dat klinkt misschien pessimistisch, maar dat was ik afgelopen weken dan ook wel. Ik ga me even proberen voor de geest te halen waar het vandaan komt en wat ik er aan heb proberen te doen.

Het is natuurlijk moeilijk om precies aan te wijzen waar iets eindigt en waar iets begint als het gaat om dit soort dingen. Je glijdt er een beetje in als het ware. Je leest hier en daar wat, gaat wat na denken en voor je het weet heb je het te pakken. Je voelt je een speldenkop in een altijd maar uitdijend universum en je realiseert je dat het volledig gerechtvaardigd is dat je je zo voelt, omdat het de waarheid is. Je bent niet meer dan praktisch niets en als je je eigen waarde in dit universum af leest aan de hoeveelheid mensen die er op de wereld zijn, wordt je zelfs nog minder waard.

En fin. Ik keek in eerste naar wat mij dreef. Wat zit er in mijn huls wat mij maakt tot wat ik ben. Ik ging zoeken en zoeken en ik las hier en daar wat en toen moest ik Heart of Darkness van Joseph Conrad weer eens lezen voor een bepaald vak voor mijn studie. Heart of Darkness. Ik heb het weer gelezen en zoals veel verhalen kun je het op verschillende manier interpreteren. Dit keer las ik het als volgt, en ik hoop dat jullie het hebben gelezen of Apocalypse Now hebben gezien; Marlowe is niet alleen een kolonist die Mr. Kurtz in het midden van de Congo moet gaan halen, hij is Mr. Kurtz zelf. Dit behoeft natuurlijk een beetje uitleg. Op het begin van het verhaal vertrekt Marlowe vanuit het beschaafde Engeland naar het hartje van het onbeschaafde Afrika, dit kan gelezen worden als een analogie tussen het rationele en het irrationele, ik denk niet dat dat veel uitleg behoeft. Terwijl Marlowe steeds verder vaart op de rivier, hoe dieper hij komt bij the 'Heart of Darkness'. Het hart wordt door Kurtz gepersonifieerd en door de omgeving gestalte gegeven, hoewel de jungle en zijn inwoners voor mijn interpretatie niet erg belangrijk zijn. Marlowe raakt steeds meer en meer geïnteresseerd in het karakter van Kurtz en is geobsedeerd met wat Kurtz bezielde om te doen wat hij heeft gedaan. In dit proces haalt hij spreekwoordelijk de doeken van eigen hart af, en eigenlijk van het menselijk bestaan, en komt hij tot de verschrikkelijke conclusie dat het geen zin heeft; "the horror, the horror". Ik zou er ook niet vrolijk van worden als je er midden in Afrika achter komt dat waar je het allemaal voor doet slechts een illusie is. Marlowe daarentegen trekt geen conclusies uit de woorden van Kurtz en liegt dan ook op het einde tegen de vrouw van Kurtz. Hij wilt toch blijven geloven dat zijn huls gevuld kan worden en die van anderen ook met in dit geval liefde. Het klinkt als een logisch antwoord; liefde. In ieder geval heeft Conrad zo een filosofisch thema aan weten te brengen in zijn boek, zonder dat mensen het perse door hebben, misschien had de beste man het zelf niet eens door en wilde hij gewoon een leuk verhaal schrijven, maar dat lijkt me erg stug. Het boek is niet moralistisch omdat het niet voorkauwt wat de conclusie van het verhaal moet zijn.

Er kunnen nog wat andere dingen over gezegd worden, maar daar had ik een mooi tekeningetje voor bedacht. Helaas kan ik die blijkbaar hier niet in zetten, dus zal ik die in een volgend bericht plaatsen. Ik zal het wel even uit proberen te leggen natuurlijk.

Ook al weet iemand dat er in the Heart of Darkness niets is behalve chaos zonder constructie, toch gooien we er graag een doekje over heen. Dit begint met taal. Taal is de brug en de enige brug naar rationaliteit. Taal is het alfa-systeem van kennis. Taal is een structuur dat ons in staat stelt om andere structuren te bouwen, maar dan komt de vraag; wie heeft de taal gestructureerd? Welk deel in ons 'wezen' heeft er voor gezorgd dat wij op den duur zijn gaan communiceren? Ik vermoed dat het met uitgelopen efficiency heeft te maken: we communiceerden als jagers om in groepen dieren te kunnen doden voor voedsel, toen kwamen we er wellicht achter dat je met meer mensen grotere beesten kon af maken, waar dan weer betere communicatie voor nodig was omdat we in grotere groepen gingen wonen. Hadden we opeens woorden nodig voor hut bijvoorbeeld of 'ga terug naar hut, jij hutbewoner'. Die ontwikkeling heeft uiteindelijk geleid tot wat wij rationaliteit noemen, maar is eigenlijk niets anders dan een middel om aan voedsel te komen en om voor meer nageslacht te kunnen zorgen. Zodra taal ophoud met bestaan zijn wij onze bevoorrechte positie als mensen direct kwijt en betekent dat automatisch het einde van alle kennis. Zelfs structureel nadenken is er dan niet meer bij.

Ik ga dit bericht nog uitbreiden, maar ik ben er nu heel even klaar mee. Ik denk dat als je dit hebt gelezen je voorlopig wel even zoet bent en zo niet, dan niet.

Helemaal niks te zeiken

2011-02-11T23:38:00.003+01:00

Eigenlijk heb ik niets te zeiken. Ik zit op de universiteit, ik ben aantrekkelijk, ik ben jong, ik ben gezond, ik heb een knappe vriendin en toch, toch zit het soms niet lekker. Soms moet ik toch olie op het vuur gooien, de kolen weer een beetje porren en tegen de ketel schoppen, want anders gebeurt het geen waar ik het meeste vrees voor heb; al kan ik nog niet helemaal duiden wat dat dan precies is. Iemand vertelde me ooit dat hij/zij dacht, het geslacht laat ik het liefste even in het midden, dat het mijn grootste angst was dat ik een saai leven zou leiden en misschien is dat ook wel zo. Ik weet alleen niet zo zeer of het een angst dan wel een drijfveer is, hoewel die twee elkaar nog wel eens willen overlappen. In een ideale wereld zou je je leven zo interessant maken als je zelf wilt, maar dat is natuurlijk een onwaarheid. Je kunt er best wat aan doen, maar op den duur moet je toch rekening gaan houden met mensen hun emoties en die verenigen met die van jezelf. Dat hoort bij volwassen worden zou men kunnen zeggen en ik wil niet per se zeggen dat ik het daar niet mee eens ben, maar ik weet dan niet zo zeker meer of ik dan wel volwassen wil worden.

Ik weet overigens niet waar tegen ik aan het vechten ben. Mijn vriendin voelde zich eerder deze avond door mij aangevallen en dat kan ik me best voorstellen. Het was niet mijn bedoeling, maar iemand zal in het stof bijten als me iets dwars zit en dat komt er bij mij meestal niet zo makkelijk en verbloemd uit. Ik maakte me dit keer een beetje druk om sociale druk en sociale verwachtingspatronen en hoe zeer ik me daarover frustreer. Het lijkt wel alsof je hoe meer je van de norm af wilt wijken, wat ook zeker een bewuste keuze is, je je steeds meer bewust wordt van de normen. Anderen, niet iedereen natuurlijk, lijken ze als hapklare brokken in zich op te nemen, waar ik soms versteld van sta. Steeds meer constructies vouwen zich voor me open en hoewel ik eerst dacht dat dit een bevrijdende werking zou hebben kom ik er zo langzaamaan achter dat het me alleen maar meer gelegenheden geeft om me over schijnbaar onzinnige dingen druk te maken, me er over op te winden en me er om te frustreren. Te frustreren omdat je er niet bijster veel aan kan doen.

Het enige wat je dan nog rest is om bij de pakken neer te gaan zitten. Te vervallen in een algehele staat van apathie. Te vervormen in een wezen waarvan de hersenen murw zijn geslagen en nooit meer liefde noch haat zal kennen.

Die drang doet zich soms voor, maar ik hou er meestal niet van om mezelf fijn te knijpen op een dergelijke manier. Ik hang meestal een tijdje in zo'n donkere wolk waarin ik tracht alle emotie uit te schakelen en daarmee juist alleen maar negatieve emotie in mezelf op een stapel, waarna ik uiteen spat. Dat gebeurt dan meestal middels een ontzettend stomme actie, waarmee ik achteraf dan toch vaak blij mee ben. Ik ken mezelf inmiddels gelukkig een beetje en misschien kan ik zo'n dergelijke emotionele reactie uit laten blijven door mijn hoofd kaal te scheren als het buiten weer wat warmer is. Op die manier heb ik dan toch weer een beetje het idee dat ik mijn kont tegen de krib heb gegooid en ik hoop dan ook dat het me eventjes zoet houdt, maar ik weet maar nooit; want waar heb ik nou het meeste vrees voor?

Reactie "iets over gamie"

2010-12-13T23:45:00.001+01:00

Omdat het niet paste in het reactie gedeelte, omdat het meer dan 5.000 karakters waren, plaats ik het hieronder:

Ik vind jullie beide reacties erg interessant en het deert mij daarom ook niet dat er schrijf fouten in staan Paul, want die maak ik zelf ook veelvoudig. Ik kan uit beiden reacties wel iets interessants halen waar ik wat meer mee kan als het gaat om andere onderwerpen om over te schrijven.

Ik neem mezelf weer even als populair voorbeeld om te laten zien waar ik het mee eens ben en wat ik wil bediscussieren. Ik begin even met Paula’s reactie dat er een verschil is tussen mannen en vrouwen als het gaat om vreemd gaan. Ik ben het wel redelijk met haar eens en kan natuurlijk niets af doen aan het feit dat het voor haar zelf geld, maar ik denk dat het interessant is om te kijken hoe mannen en vrouwen naar vreemd gaan kijken en in hoeverre dat is beïnvloed door de maatschappij. Voor een groot deel waarschijnlijk, maar op welke manier en wat wordt er precies van je verwacht.

Praat je als man met je vrienden over hoe je bepaalde leuke gesprekken over emoties hebt gehad met je vriendin? Misschien wel, maar dat zal niet bij mannen wellicht niet altijd het geval zijn. Mannen en vrouwen hebben een soort van gender bepaalde praatgroep waar ze bij horen. Om de grenzen van die groep te overkomen, zou het denk ik kunnen helpen om jezelf bewust te laten worden van de conventies binnen die groepen om ze vervolgens af te kunnen breken. Op die manier kun je denk ik dichter bij elkaar komen als partners binnen een heteroseksuele relatie. Dit is wellicht anders binnen een homoseksuele relatie, waarin je al in dezelfde genderpraatgroep hoort. De term genderpraatgroep is overigens een gevaarlijk begrip denk ik, maar ik zal deze paragraaf nog wel eens uit werken tot een blogentry door er eens een stevig eindje tegen aan te denken.

Verder kan ik me wel vinden in de redenatie van Paul, maar ik denk dat ontevredenheid toch een grote factor kan zijn in het niet langer monogaam blijven. Dit kan verscheidene oorzaken hebben, wellicht blijft het bij een incident, maar het gegeven dat het een impuls is, zegt nog helemaal niets over de achtergrond van de escapade. Impulsen moeten ook ergens vandaan komen. Het kan zijn dat je dronken was of bijvoorbeeld of omdat je niet tevreden bent met je seks leven of omdat je het gevoel hebt dat je partner je niet begrijpt. Ik noem maar een aantal dingen, er zijn nog meer mogelijkheden denk ik.

Ik weet ook niet in hoeverre de angst voor de beëindiging van een relatie door escapades een voeding zou bieden voor een systematische basis voor escapades. Het zou dan ontevredenheid in de hand werken, maar ik zie niet direct hoe dat in zijn werk gaat. Kortom, ik snap de redenatie hierachter niet helemaal. Probeer je nu te zeggen dat wanneer er reeds een escapade is geweest dat er meerdere zullen volgen vanwege angst? Of dat er juist kans is op escapades, ook al zijn er nog geen geweest en dat dit proces het gevolg is van angst?

Nu reageer ik graag even op de reactie van Katha, waarbij ik gaarne een hypotethische houding aan neem en mezelf even als onafhankelijke partij beschouw. Stel nu dat je vriend vreemd gaat en je komt er achter, wat wel een voorwaarde in deze hypothese is, en hij heeft vervolgens geen spijt, wat doe je dan? Hij vertelt je dat hij nog steeds even veel van je houdt en je nog steeds even graag ziet, maar het spijt hem niet. Het spijt hem niet omdat het voor hem gescheiden is en het er niet echt toe doet. Als je een bepaalde waarde hecht aan monogamie is het niet heel verwonderlijk dat je jezelf geschaad voelt als dat denkbeeld wordt verstoord bij jezelf. Juist als er op vertrouwd wordt dat de relatie monogaam is en deze blijkt dat niet te zijn is het vertrouwen geschaad. Als men, zowel man en vrouw, want er wordt vaak van uit gegaan dat het altijd de vrouw is die monogamie wilt, minder waarde hechten aan de verbondenheid tussen liefde en seks, dan zou vreemd gaan ongetwijfeld een minder groot issue zijn.

Ik kon het nog extremer maken. Stel nou dat je seks ziet als een sport die draait om genot. Veel atleten gaan naar verschillende clubs om ervaringen op te doen bij verschillende trainers, als je je partner nog beter wilt bevredigen, moet je gewoon bij verschillende clubs langs gaan om te trainen. Die analogie klinkt misschien ver gezocht, maar als je beiden sterk in een relatie staat, denk ik dat dit best mogelijk is. Nu zou een tegenargument kunnen zijn dat je er dan gevoelig voor bent om verliefd te worden op een ander. Misschien, maar dat ben je ook als je met andere mensen praat.

Het onderscheid dat er gemaakt wordt tussen mannen en vrouwen als het gaat om het standpunt tegenover vreemd gaan vind ik totaal absurd. Vrouwen en mannen doen niet voor elkaar onder als het gaat om vreemd gaan. De motiefen er achter zijn misschien anders, maar als ik het om draai, dan zijn het juist de vrouwen die vreemd gaan vanwege liefde en mannen alleen maar om de seks. Ik geloof niet in dat onderscheid en denk dat mannen en vrouwen het vaak om dezelfde redenen doen. Ik wil best geloven dat het voor jouw specifiek het geval is, maar ik heb ook andere gevallen mee gemaakt waarbij ik bedragen werd en dat ging volgens mij voornamelijk om het seksuele experiment. Ik heb het zelf ook gedaan en dat was dan weer meer met een amoreus motief. Dus die genderdistinctie wil ik graag van de hand doen.

Ik denk dat we ondanks de conventies gelukkig toch een hele goede en open discussie hebben gehad met zijn allen. Jaloezie zal wel bestaan zonder conventies, maar ik heb het af gezworen. Dat klinkt misschien heel vreemd, maar jaloezie heeft nog nooit iets goeds gebracht. Jaloezie is iets waar je gehoor aan geeft of niet, heel simpel. Jaloezie is een keuze die je maakt, je moet je er alleen bewust van worden. Loyaal ben je als je na komt wat je afgesproken hebt. Stel nu dat je af spreekt dat je een open relatie hebt en je wordt boos als je vriend of vriendin met een ander naar bed gaat, ben je dus niet loyaal. Het is dus inderdaad volledig afhankelijk van conventies en van de aannames die worden gemaakt bij het aangaan van een relatie. Voor mij persoonlijk geld dat ik ook mijn interesses verlies voor andere vrouwen om me heen, maar dat komt omdat de meesten niet zo interessant zijn als jij en ook niet zo mooi.

Enfin, dit is een veels te lange reactie. Ik gebied jullie daarom ook op te houden met reageren, want ik wil ook wel eens iets nieuws voor mijn blog schrijven. Iets over roodharige vrouwen of over Zombie Land en wat voor een anti-feministische film dat eigenlijk is of over weer iets anders.

Iets over gamie

2010-12-07T20:48:00.001+01:00

Ik moet schrijven en dat ga ik dan ook weer doen, omdat ik het nodig heb als uitlaatklep. Maar al te graag heb ik mezelf vaak wijs gemaakt dat ik zo iets dergelijks niet nodig heb, maar toen ik de laatste keer bewust stopte met dingen op papier zetten, wist ik dat het op den duur weer zou gaan kriebelen. De reden dat ik er mee gestopt was, was omdat ik dacht dat er toch niet iets interessants naar boven zou komen. Mijn geschreven wereld leeft van conflicten, van interne conflicten en conflicten met anderen en vooral die eerste levert naar mijn mening het interessantse materiaal op. Ik schrijf het liefst over dingen die me aan het hart gaan en dat is misschien ook wel logisch. Het is niet zo dat ik daar niet aan toe kom in mijn geschreven werk voor mijn studie, maar ik wil af en toe ook de vrijheid ervaren om niet volgens bepaalde richtlijnen te werken die op gelegd zijn door anderen. Het zou natuurlijk een illusie zijn om te denken dat ik mezelf, bewust of onbewust, aan banden leg aan de hand van richtlijnen. Overigens is dit een soort van introductie over waar ik daadwerkelijk over ga schrijven. Zo’n intern conflict waar ik niet direct een oplossing voor weet. Ik zat er aan te denken om het conflict in een mooi verhaal te verhullen en met allerlei leuke analogien aan te komen zetten, maar er was me niets te boven geschoten. Het zal dus waarschijnlijk een rauwe werkelijkheid zijn, die misschien wordt ervaren als zeer persoonlijk en gerelateerd wordt aan mij als persoon, maar ik wil er graag bij vermelden dat ik vooral op zoek ga naar dingen die misschien ook voor anderen zouden kunnen gelden. Ik mag graag geloven dat ik af en toe best aannames mag maken op mijn eigen ervaringen. Bon, tot zover de introductie.

Ik zou ten eerste niet weten waar ik moet beginnen, aangezien het al ontzettend lang geleden is dat ik iets over mezelf op papier heb gezet. Ik tracht dan ook niet een chronologisch, feitelijk verslag te brengen van wat ik de afgelopen tijd heb gedaan en beleefd, want daar ben ik niet erg in geïnteresseerd. Wat interessanter is, naar mijn mening, is wat enkele belevenissen met me hebben gedaan of mij hebben geholpen in het verschaffen van bepaalde inzichten. Nu zijn dat geen spectaculaire inzichten in de trant van dat ik nu eindelijk het licht heb gezien, want dat heb ik al een tijd terug gedaan. Nee, de daadwerkelijke behoefte om weer wat van me af te schrijven is gisteren begonnen. Ik hou van een snelle onderneming, dus dat is dan ook de reden waarom ik nu achter mijn computer ben gekropen, waar ik anders toch wel had gezeten, en ben beginnen met typen.

Gisterenochtend belde mijn moeder mij om negen uur ’s ochtends, omdat ik de dag daarvoor aan mijn vader had gevraagd of ze me kon terug bellen. Ik wilde haar namelijk vragen of ze nog hoeslakens had. Ik heb namelijk een nieuw bed gekocht. Het is een tweedehands bed, welke groter is dan mijn vorige bed en daarom had ik dus nieuwe, grotere hoeslakens nodig. Ze had er geen meer over, wat erg jammer is, maar dat is niet helemaal de reden waarom ik hier nu dit aan het papier aan het vertellen ben. De reden was dat ze me vertelde, als leuk familie feitje, dat mijn cavia en haar vriendje Henk (beiden namen zijn pseudoniemen) min of meer uit elkaar waren. Ik vroeg natuurlijk waarom dat zo was gekomen. Dit was omdat Henk een ander had. “En dat moet gewoon maar kunnen”, waren mijn moeders woorden, misschien licht geparafraseerd. Ik wil nu niet de paragnost uit hangen en claimen dat ik dit aan zag komen in mijn grote glazen bol, maar ik wist dat het geen verstandige keuze was geweest om direct samen te gaan wonen. Ik weet niet in hoeverre het cliché waar is dat álle mannen zich niet durven te binden, maar ik weet in ieder geval voor mezelf dat ik daar wel een beetje bang voor ben. Voor mij betekent het niet dat Henk persé met een ander wil zijn, maar misschien begrijpt hij zijn onderbewuste beweegredenen niet goed. Hiermee impliceer ik natuurlijk bijna automatisch dat ik dat wel doe. Nu ja, die stelling ga ik dan ook proberen te verdedigen, want anders heb jij als lezer niets om me op aan te vallen en de bedoeling is toch wel dat de conflicten die zich in mij plaats vinden een weg naar de buitenwereld vinden en bloot gesteld worden aan anderen hun beoordeling.

Wat Henk, volgens mij wilde en net als ik dat zelf ook soms wil doen, was om te ontsnappen. Dit is niet heel gek als men het heeft over dierlijke wezens. Apen en olifanten doen ook aan vormen van escapisme door zich zat te eten aan rottend fruit bijvoorbeeld. Nu is bijna de gehele mensheid onderworpen aan een lichte tot ernstige vorm van alcoholisme, maar escapisme bij mensen kent een breder spectrum denk ik. We leven in een traditie waarin monogamie vooralsnog als de standaard wordt gezien, terwijl verscheidene onderzoeken al hebben aangetoond dat de mens niet altijd monogaam is. De illusie van verplicht monogamistisch bestaan komt voornamelijk voort uit de christelijke traditie. Dit brengt natuurlijk een bepaald conflict met zich mee, een intern conflicht, in zowel mannen als vrouwen. Ik neem toch aan dat vrouwen ook bepaalde seksuele behoeftes hebben. (Het spijt me overigens als ik mezelf vaak in de positie van een man, dan wel fictief of bestaand, plaats, maar dat is nu eenmaal omdat ik zelf een man ben.) Ik wilde graag dieper in het interne conflict gaan.

Nu heb ik het genoeg over Henk gehad en over wat ik vermoed dat er ten grondslag ligt aan de relationele problemen tussen hem en mijn cavia. Mijn cavia zou het mij misschien ook niet in dank af nemen als ik het over haar heb in een seksuele context, maar dit was nu eenmaal het beste voorbeeld dat ik kon nemen. Hoewel, ik weet nog wel een aantal ‘goede’ voorbeelden, maar ik denk niet dat het me in dank af genomen word als ik het daar expliciet over ga hebben. Daarom neem ik nu mezelf als voorbeeld. Ik voelde bij mezelf weer het en ander te beginnen kriebelen. Dat is misschien een ietwat ambigue begrip: kriebelen maar ik bedoel het zoals het is en het is eigenlijk ook heel concreet. Ik voelde de behoefte op komen om seks te hebben met iemand anders dan mijn vriendin. Op de een of andere manier heb ik het idee dat er een ontzettend taboe aan kleeft om dat uit te spreken. Mensen zullen misschien ook ontkennen dat ze soms die behoefte hebben en bij anderen die behoefte niet onderkennen, zeker niet bij hun partner. Ik heb dit ook aan mijn vriendin vertelt en ze wist niet direct wat ze er van moest zeggen, of ze me permissie moest geven om met andere vrouwen te gaan neuken of dat ze me daarin wilde beperken. Ik begrijp dat ze niet direct haar woordje klaar had, maar de voornaamste reden dat ik het haar vertelde was omdat ik een bepaalde dialoog wilde hebben waarin ik uiteindelijk wat wijzer zou worden over mijn eigen behoeftes en waar ze vandaan komen en wellicht tentatieve, universele aannames kon maken over anderen. Ik bewonder mijn vriendin dan ook zeer, want ik had dit niet aan veel anderen verteld met wie ik een relatie zou hebben.

Nu is het stomme toeval dat sinds ik ben begonnen aan het schrijven van deze tekst er een studiegenoot (ik hoop dat dit vaag genoeg is) naar me toe gekomen was die mij vertelde dat het uit was met haar vriend. Ik zei dat dat vervelend was en dergelijke en ging min of meer het riedeltje af die je normaal af gaat als iemand iets vervelends heeft mee gemaakt waaraan jij niets kunt doen behalve een luisterend oor bieden. Ik zei dat ik daar toevallig een stukje over aan het schrijven was, maar verder heb ik over het stukje niet veel verteld. Ze vertelde me, wat hier relevant is voor mijn stukje, dat ze het idee had dat hij het nooit over zijn gevoelens had gehad. Ik denk dat daar de essentie zit, de kern van het probleem. Er heerst vaak een patriarchistische, bedrukkende sfeer rond het uitspreken van gevoelens onder mannen. Vrouwen zouden goed over hun gevoelens kunnen praten en dat zouden ze dan ook vooral moeten doen en mannen kunnen dat niet goed, op de een of andere arbitraire, conventioneel vastgelegde manier en daarom moeten ze maar vooral hun mond er over houden.

Ik praat af en toe wel eens over mijn gevoelens, maar dat doe ik niet heel erg vaak. Ik denk dat als ik geen vriendin zou hebben dat er dan maar weinig mensen zouden zijn waarmee ik mijn allerdiepste gevoelens zou delen en waar van ik ook zeker zou zijn dat degene aan wie ik die gevoelens mede deel ze ook daadwerkelijk begrijpt. In meerdere of mindere mate in ieder geval, want het berust natuurlijk altijd op het principe van empathie. Ik denk dat als ik die behoefte aan mede-mannen zou meedelen, dat menig man me raar aan zou kijken. Soms heb ik het idee dat anderen, maar ik zelf ook, vaak het in iets anders proberen te vinden. Door er bijvoorbeeld grappen over te maken of door vreemd te gaan, door veel te drinken, door drugs te gebruiken. Ik maak natuurlijk ook grappen die er niet betrekking op hebben, ik kan ook vreemd gaan zonder reden, ik kan ook veel te drinken omdat het een gezellig avond is en ik hou er nu eenmaal van om veel dingen te proberen. Het gaat me dan ook niet om de manifestatie van het probleem, want dat kun je niet altijd even goed onderscheiden, maar het gaat me om de kern, de grondslag, de geneologische oorzaak. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik me misschien een beetje laat beïnvloeden door Foucault en over mijn idee van geneologie, maar ik denk dat het een vruchtbare denkwijze is die veel problemen kunnen ontrafelen.

Also, ik ga Foucault dan ook even aan halen, al zij het in parafrases. Volgens deze beste man, die in zijn The Use of Pleasure: The History of Sexuality: 2, het een en ander vertelt over hoe er door de eeuwen heen naar seksualiteit gekeken werd, ontkennen de Christenen het liefts het bestaan van begeerte. Begeerte in de seksuele zin heb ik het dan voornamelijk over. Dit was weer net ietsjes anders dan hoe de Grieken er over na dachten. Die erkenden begeerte namelijk wel. Zij zagen ook in dat begeerte soms een rem nodig heeft, maar soms ook niet. Het had een regulierknopje nodig, vergelijkbaar met Freud’s Ich. De begeertes zouden in deze analogie Es zijn en de maatschappij die wilt voorkomen dat je een hedonist wordt, waarmee je niets mee kunt beginnen, is het Überich. Overigens als jijzelf nog iets van je leven wilt maken en niet alleen je pik (dan wel kut) wilt achterna wilt lopen, dan maak je zelf ook deel uit van het Überich. Je zou zelfs kunnen zeggen, dat het überich volledig is geinternaliseerd, omdat jij degene bent die deze ‘regels’ deduceerd vanuit je omgeving. Verder dachten de Grieken dat het Ich in conditie gehouden moest worden. Je moest zo nu en dan uit de ban springen, je realiseren wat je fout had gedaan, een klein beetje een schuld gevoel krijgen en je Ich was weer in conditie. Ze geloofden zelfs, dat als je dat niet deed, je Ich uit conditie zou raken en dat is foute boel.

Een voorbeeld uit de praktijk zijn Katholieke priesters die zich vergrijpen aan jonge, onschuldige jongetjes. Het is zo simpel dat ik het bijna niet hoef uit te leggen me dunkt. De priesters, de Christenenen dat het zijn, maakten de fout op het moment dat ze niet onderkenden dat ze bepaalde behoeftes hadden. Bij het afleggen van een eed en het aannemen van een bepaald beroep zeiden ze min of meer: “nee, ik hoef geen seks, ik moet geen vrouw, ik ben celibaat en seks is voor sukkels.” De rest is allemaal een logisch gevolg. Ze bleken toch wel seksuele verlangens te hebben, ze konden moeilijk een volwassen vrouw pakken, want die zouden hun mond open trekken en die kwamen gewoonlijk met hun man langs. De enige uitweg was dus zo nu en dan een kindje pakken. Ik wil hier absoluut benadrukken dat dit vanuit een bepaald perspectief logisch is, maar absoluut niet is te rechtvaardigen en dat het mijns inziens daarom ook anders zou moeten. Dit was vooral om maar even aan te tonen wat het niet onderkennen van je eigen gevoelens met je kan doen. Ik neem aan dat veel van die priesters die deze misdaden hebben gepleegd aan het begin van hun celibate bestaan niet voor ogen hadden om zich uiteindelijk te vergrijpen aan kinderen. Ik denk dat je dan de wereld aan het om draaien bent.

Deze analogie kun je ook op andere dingen toe passen waar verlangen tevens om de hoek komt kijken. Die staan naar mijn mening ook in relatie tot escapisme. Ik heb het dan bijvoorbeeld over drugs. Drugs is een uitstekend middel om te ontsnappen aan het dagelijks leven, of algemener gezegd, aan de realiteit. Als je niet wilt toegeven dat je geen behoefte hebt aan enige vorm van escapisme ben je denk ik dan ook gevoeliger voor enige vorm van verslaving. Ik kan wel een paar voorbeelden noemen van mensen in mijn omgeving, vooral vanuit de tijd rond mijn puberteit, die door hun ouders op een bepaalde manier werden onderdrukt. Ze mochten geen drugs gebruiken, ze moesten voor een bepaalde tijd thuis zijn en nog andere beperkende ‘maatregelen’. Ik denk dat zulke maatregelen averechts kunnen werken. Ik wil niet de suggestie wekken dat het altijd averechts werkt, want ik onderschat niet graag de kracht van indoctrinatie, in welke vorm dan ook en in welke sterkte dan ook. Het werkt averechts omdat het wederom bepaalde behoeften niet erkent. Als puber heb je vaak de behoefte om uit de ban te springen, te ontsnappen aan de verwarring die al die hormonen en emoties met zich mee brengen en om recht toe recht aan jezelf klem te zuipen of suf te blowen en om vervolgens lekker laat thuis te komen. Ik zeg niet dat het goed is om die laatst genoemde activiteiten te verrichten, puur en alleen om die activiteiten te verrichten, maar iedereen kan een wijze les leren als hij of zij ’s ochtends wakker wordt met een enorme kater en niet meer in staat is om te vol doen aan bepaalde eisen die je aan jezelf stelt. Als je ouders of welke instantie dan ook dient als jouw geweten en jou vertelt wat je niet of wel moet doen, dan leen je je geweten uit. Je houdt het, zoals de Grieken zouden zeggen, niet meer in conditie. Het is extern en zou in beginsel intern moeten zijn, want jij moet je leven als individu kunnen leven.

Om mezelf nog maar eens als voorbeeld te nemen: ik mag graag genieten van een blowtje, een biertje of een sigaretje. Grappig dat al die dingen vaak verkleint worden, vraag me niet waarom, maar het heeft er vast mee te maken dat ze op deze manier onschuldiger lijken. Want is het nu zo dat als ik vraag aan iemand: “zullen we vanavond een jointje gaan roken?” dat ik bedoel dat ik wil dat we een kleine joint gaan roken? Of bedoel ik, door het te verkleinen, dat het roken van een joint op zich onschuldig is? Een ander voorbeeld is wanneer ik vraag: “zullen we bier gaan drinken?” tegenover “zullen we een bier gaan drinken?” Hoe vaak hoor je de laatste vraagstelling om voor te stellen dat ‘we’ een bier gaan drinken? Ik hoor het nagenoeg nooit en het moet iets betekenen dat we vrij consistent middelen die escapisme mogelijk maken verkleinen. Enfin, ik ging eigenlijk iets over mezelf en over mijn puberteit vertellen en over hoe de verhouding tegenover mijn ouders destijds was. Mijn moeder gaf mij vaak een tijd aan waarop ik thuis moest zijn toen ik een jaar of vijftien, zestien was. Op die manier externaliseerde ze een deel van mijn geweten. Een deel, omdat ik natuurlijk als nog kon besluiten om me voor die tijd helemaal naar de kloten te zuipen. Ik negeerde de afgesproken tijd vrij stelselmatig, omdat ik vond dat ik zelf kon beslissen wat wel of niet goed voor me was, al had ik het destijds waarschijnlijk anders geformuleerd. Het is niet zo dat ik als nog mezelf niet naar de kloten zoop, want dat deed ik wel, maar ik realiseerde de dag daarop dan ook dat ik dat niet had moeten doen, of, althans niet in dezelfde mate. Ik heb het nog steeds wel eens dat ik mezelf realiseer dat ik te veel heb gedronken de dag daarvoor, of weet ik veel wat ik heb gedaan, maar in retrospect is dat niet verschrikkelijk. Het is pas verschrikkelijk als je er niets mee doet.

Er zitten twee kanten aan een dergelijk proces. Aan de ene kant heb je degene die zijn geweten uit leent en aan de andere kant heb je degene die het geweten van een ander claimt. Naar mijn mening is het belangrijk dat je weet dat wanneer je zoiets doet, je jezelf ook deels verantwoordelijk maakt voor de persoon van wie je het geweten hebt geclaimt. Niet zozeer over het gehele doen en laten van de geclaimde persoon, maar wel over een deel daarvan. Dat deel is precies wat de oude Grieken bedoelden met dat systeempje dat impulsen reguleerde en in conditie gehouden moest worden. Als je iemands geweten claimt, zorg je ervoor dat die op den duur uit conditie raakt en zoiets moet je zien te vermijden lijkt me.

Overigens kan het zo zijn dat iemand zijn geweten uit leent aan iemand zonder dat die ander er om vraagt. Dit is omdat mensen bepaalde verwachtingen hebben van andere mensen en mensen hebben ook verwachtingen over wat andere mensen van hen terug verwachten. Begrijp je dit nog? Een concreet voorbeeld, die ik zal trachten zo simpel mogelijk te houden: Ernie eet per dag maar één snoepje, omdat hij denkt dat hij er niet meer mag van zijn moeder. Hij doet dit niet omdat zijn moeder het expliciet gezegd heeft en hij doet dit ook niet omdat hij denkt dat het slecht voor hem is. Hij doet het om aan het geëxternaliseerde verwachtingspatroon van zijn geweten te vol doen, zijn geweten die hij in de figuur van zijn moeder heeft gestopt. Ik denk dat we dit vaker doen dan we zelf denken. Ik begin mijzelf er in ieder geval steeds vaker op te betrappen.

Ik zou nu graag alles in de context die ik eerder heb geschetst willen plaatsen. Stel nu dat ik mijn geweten uit zou lenen aan mijn vriendin, omdat ik denk dat zij wil dat ik aan bepaalde verwachtingspatronen vol doe, namelijk monogaam blijven, dan gaat er al iets mis. De reden dat ik denk dat mijn vriendin dit van me verwacht hoeft helemaal niets met mijn vriendin te maken te hebben. Het heeft verschillende invloeden, de algemene maatschappelijke visie op dit soort zaken, hoe mijn ouders er naar kijken, hoe mijn vrienden er naar kijken en als laatste hoe ik met al die impulsen om ga. Hoe interpreteer ik dit alles en maak ik daar voor mezelf een plausibel verwachtingspatroon van mezelf van. Dit verwachtingspatroon stop ik vervolgens in anderen door mezelf af te vragen: wat zouden anderen van mij verwachten? Daarmee is de kous nog niet af, want met een vraag an sich ben je nog niet heel erg ver. Het belangrijkste is wat je met die vraag doet. Vul je de vraag zelf in of vraag je direct naar wat anderen van jou verwachten? Ik denk dat je een beetje van beiden moet hebben. Het is bijna onoverkomelijk dat je vragen die je aan jezelf stelt zelf in vult, maar je kunt aan de andere kant beter reflecteren als je weet wat anderen van je verwachten. Je zult dus zo nu en dan moeten vragen wat een ander van je verwacht. Dit antwoord is niet het uiteindelijk handelsplan, want je verwerkt het, reflecteert het aan je eigen verwachtingspatronen en dan pas kun je er eventueel wat mee doen.

Enfin, ik was op het punt dat ik aan het denken was dat mijn vriendin van me wilde dat ik monogaam blijf. Ik had dus een bepaalde verwachting van haar over mij ingevuld, zonder dat ik er expliciet naar had gevraagd. Ik had mijn geweten uitgeleend en aangenomen dat ik maar een snoepje per dag mocht eten en me dus niet meer bezig gehouden met de kwestie of meerdere snoepjes nu goed of slecht voor me zouden zijn. Het gaat daarbij om het proces van af vragen en het gaat er niet om dat je voor jezelf definitief maakt wat nu het goede of dan wel het slechte is. Er moet als het ware een constante worsteling zijn tussen het ‘goede’ en het ‘slechte’ wat twee relatieve begrippen zijn. Het belangrijkste is dat je je er bewust van bent en je kunt van mij dan ook geen advies verwachten. Ik kan je enkel aanraden om vooral vreemd te gaan als die behoefte zich aan dringt, maar je dan wel af te vragen waarom je dat doet, maar ik wil ook zeker benadrukken dat als je besluit om monogaam te blijven, wat absoluut een besluit is ook al neem je die niet volledig bewust, dat je jezelf dan ook moet afvragen waarom je dat doet. In andere woorden, ga jezelf eens wat afvragen.

2010-10-06T17:11:00.002+02:00

I don't really feel the need to be an exhibitionist anymore, at least for the moment, so you might catch me later or you might not.

To be lenghtened

2010-08-17T01:04:00.002+02:00

This is the first new blog entry after my departure from Amsterdam to the United States. It's actually after four days that I started making notes of my trip and experiences on this particular trip. I will add some extra information probably, because it is very likely that something might pop into my head and might need some divulging, at least from my point of view.

It took me sixteen hours to get from one place to the other. I had to change planes in Atlanta, which is one of the biggest airports in the world. To give you a nice example, in order to get from one gate to the other you have to take a subway. A subway which almost took ten minutes to get me to my gate, which wasn't even the last gate. Before I even came to Atlanta I flew over the Atlantic which took approximately eight hours. I passed the time by watching movies, reading in the Satanic Verses and by sleeping a little. In Atlanta I had to wait for two hours, initially. I went upstairs somewhere to have a smoke. They don't have smokingrooms in every airport, but this one fortunately had. I met some guys from Boston in this particular room, which was a bit foggy. They were brothers and I forgot their names, but that happens a lot to me, especially when I meet so many people in such a short stretch of time. Anyway, one of them told me that the Boston accent was very distinctive and remarked that I hardly had a noticeable accent and so therefore couldn't figure out that I was from the Netherlands. It could have to do something with the fact that I hardly spoke Dutch the week before I went to the States, because I had been around Katha so much and we generally speak English.

It is actually pretty funny, I spoke more English in the Netherlands than I do now, because I am here with a Dutch friend, with whom I speak a lot of Dutch with.

The reason I met these fine fellows who had shared the experience of being in the same whomb at some point( although I do not know whether they did that at the same time, they looked a lot like each other though) was because they just came from California. That is something you ask when you meet each other on the airport I guess. You're not going to have a thorough discussion on politics if you've just met someone. You just talk about basic bullshit, which no one really cares about, but you're too tired of your flight to concentrate on something interesting anyway, so who gives a fuck. I didn't think that their accent was that remarkable, it just sounded American to me, but anyway I just nodded my head, because they were really nice guys and so I felt obliged to be, or at least act, appreciative of this information they had just give me. It was nice to see how they give examples and exeggerated their apparently outstanding Bostonian accent.

As soon as they found out that I was from the Netherlands, the conversation took a quick turn to the use of marijuna and the legislation of the use in the Netherlands compared to that in the States. Someone else picked up our topic and joined the conversation. I do remember his name and I also have his e-mail adress, so I will send him a link to this message, so if he's interested, he can read more about my trip. A thing other people don't want to hear about, unless they are on an airport. He'll probably be on an airport in the future, so when that happens, at least he has something to read. His name was Garry and he had spend the last four years in Florence, Italy to study. He showed me a short video of several plants he had planted underneath some trees up on a hill, just past a vineyard. The Boston brothers were by that time gone to catch their flight. We smoked and exchanged some cigarettes and our e-mail adresses. We didn't actually smoke the latter one, but we did exchange it. After a couple of cigarettes I went to my gate.

B(l)aas

2010-07-05T20:11:00.003+02:00

Ik ben mijn blaas de baas,

maar het is vervelend om te weten

dat ik op den duur, als ik oud ben,

die functie, onbewust, wellicht

zal vergeten.

Heg

2010-07-05T14:36:00.002+02:00

Heg voor mijn raam

Jou treft alle blaam

Ik kan niet meer uit mijn raam kijken

En als ik achter mijn bureau zit

Begin ik steeds meer op een bejaarde

Achter de geraniums te lijken

Maar nu neem ik de schaar ter hand

En maak ik je van kant

Het liefst zou ik je volledig verwijderen

En je grond betegelen

Je met wortel en al verbranden

En je lot verzegelen

Ik wil uit mijn raam kunnen kijken

Naar de mensen die voorbij lopen

En die soms bij mijn deur neer strijken

Ik wil niet meer op te hoeven staan

Als er dan weer eens wat moois voorbij loopt

Ik wil gewoon blijven zitten

En mezelf aan mijn bureaustoel vast kitten

Dus heg, ga nu maar snel weg

Anders steek ik je in de fik

Of verzin ik een anderssoortige valstrik

Sabeldief

2010-07-05T14:00:00.002+02:00

Sabeldief,

Als ik je niet ontgrief

Dan ontneem ik je even

van je kleptomane leven.

Scheren

2010-07-05T13:59:00.002+02:00

Ik scheer mijn baard

Doorgaans met een zwaard

Maar mocht ik die ontberen

Dan ben ik niet te beroerd

Om het met een conventioneler middel

te proberen

Acid

2010-07-01T13:06:00.005+02:00

"So what was it that you did last night?"

"Well it all started when I was sitting on the couch reading the Satanic Verses by Salman Rushdie, but that was already in the afternoon."

"What does that have to do with it?"

"Well, while I was reading my book I kind of remembered that I still had a strip of Acid lying in the drawer of my desk."

"And you were planning to take it?"

"Yes, but actually I was planning to take it and to read some more in the book, I thought it would really get me into it. Unfortunately enough several people came into the kitchen, distracting me from my book and eventually I put it aside and decided to cycle around for a bit."

"That's a rigorous chance of plans all of a sudden."

"Well yeah, I think you give in to impulses more easily while being on drugs, especially with a creative drug like LSD."

"And did you just cycle around, or did you get anywhere in the end?"

"I drove all the way to Dam square, where I parked my bike, took some photographs and I even made a short clip of a guy who was constantly flicking his fingers towards the sun and walking around."

"I wonder if he took anything."

"Me too, but anyway, I walked around a little bit through the centre of the city and even gave directions to some people and they didn't look at me in awkward way or anything, people did start to look at me when I was getting back to my bike and I was smiling from ear to ear for no apparent reason."

"Well, it does not seem that it harmed them."

"No, unless they got blinded by the whiteness of my teeth."

"Ha, I guess not, since they are not so white, you fucking druggie."

"Hé, who are you calling a druggie?"

"Well, you just heard me, didn't you?"

"I most certainly did, but.."

"So why you're asking?"

"Oh, sod off, you're just as much of a drug (ab)user as I am."

"I know."

"Oh, it is good that you know, so what were you making all the fuss for at first?"

"I wasn't making any fuss."

"Yes you were."

"No, I wasn't."

"Fuck, don't you want to know how my drugged day continued?"

"I wonder if it's me who wants to hear the story or whether it's just you who wants to tell it no matter what."

"I always tell interesting stories, so you might not be aware yet of the genious of this particular story, but you soon will if you allow me to finish it."

"Be my guest."

"So I got back to my bike and I cycled back to my place. It seemed to go almost effortlessly and at some point I was going uphill to cross the Amstel and I saw some people ahead of me."

"And you probably thought, I'm going to get these motherfuckers?"

"Exactly, I sped up and I took 'em all down, including a disabled guy, with an arched back, who couldn't have possibly kept up with me."

"Don't you feel bad about these things?"

"Yes, for a microsecond I do and after that I think, ah fuck how was I supposed to know that he was going to cycle here and I raced right past him and I laughed, because the world is so good to me."

"Did he hear it?"

"I don't know, I don't really care actually, at least not at that moment."

"I thought that LSD made you loving and caring."

"It makes me even more anti-social."

"As long as you are aware of it."

"I am, but it is not that I do a lot with it."

"Well, suit it yourself."

"Will do, anyway I was going to tell you an interesting story, but I completely lost track of what I wanted to say."

"Are you still on Acid?"

"I'm sorry, I'm afraid that if I would tell you, I'd have to kill you."

"That's very unfortunate."

"Why is that?"

"Because I have to take you in and when I show you my badge you'll feel sorry for everything you've just told me." [Flashes badge]

"What the fuck?" [Drops jaw]

"Do you feel sorry?"

"Not just yet, but I might in a minute."

"Now, let's do this gently, so no one has to get hurt."

"Do you want me to put your hands where I can see them?"

"No, I want your hands where I can see them."

"That's unfortunate."

"Why is that?"

"Because I've got a handgun in my pocket which I'm getting out now [gets out handgun from pocket], which has a bullet in it which I carefully polished before writing your name on it."

"That's very thoughtful of you."

"Well, thank you, it's a shame though that you will not live to see the craft, art and effort I have put into writing your name."

"I can imagine, so how did you manage to write 'Constantine' on it?"

"Well at first I thought of making your name into the abbreviation: 'Con.', but that would have been too ironic, now wouldn't it have been."

"I agree, I don't know whether I would be really thankful. Your name was much easier by the way, Max."

"What d'ya mean?"

"In case you hadn't noticed, which you obviously haven't, but I came prepared, of course."

"Illuminate me."

"Well, if you care to come a little bit closer, I can explain it all to you in minute detail."

[Max comes closer and gets shot in the gut.]

"What the fuck just happened?" [Blood drips from his lip, to be more precise from the left side of his mouth, that is to the point of view of Max and from the point of view of the viewer that would be the right side of the mouth.]

"I expected you to wear your famous woolen trousers again."

"What the fuck has that got to do with it?" [talks a bit difficult and has to use his hands to prevent himself from falling of the table.]

"Well I put some Velcro on your seat and attached that to a wire, which you do not really see."

"Ingenious bastard."

"Yeah well, I've got a wire in my hand as well, but just to be sure that you wouldn't walk out of here alive, I just thought I'd set up a trap and so I did."

"Well, you've got me now, but hé, I'm not dead yet."

"I've got plenty of time."

Holy shit!

2010-06-16T23:36:00.003+02:00

Inspiration has sprung back to my mind again and it was never really gone, it just went on a little holiday. Yesterday I thought of a brilliant gore story. I'll just give you the concept, because I do not want to go too much into detail about how I came to the idea. The idea was that once when I was fucking a girl from behind in her pussy, whilst being on Ecstacy, she started to cover the lower part of my belly in shit, because she sniffed too much from the little bottle of poppers, which caused her anus to relax and spread and splat. I did not really notice it at first until it started to harden. It actually became so hard after a while that I was both fucking her with my own penis and her turd. Now I come to think of it, it might be quite disturbing, but my mind was completely somewhere else when this shitty story took place. When I woke up the next morning I saw someone sneaking through the house and I realised there was a burglar in the house. I am a brave man and I decided to sneak up on the fellow and give him a proper beating, but the only thing I needed was a blunt, hard object. I turned the girl aroundl I awoke next to and grabbed the solid 'thing' out of her anal cavity. I pulled it out and she sighed deeply, but remained asleep. I came out of bed in stealth mode and saw a guy with a balaclava on his hat searching through several drawers in the living room. I shouted: "Hé, what the fuck do you think you're doing!?" He looked up and gave my face a quick look, but his eyes rapidly fixed on that, for him, unidentifiable object in my right hand. He almost seemed intrigued. I walked up to him and stopped a second to look into the mirror and thought to myself, I still look good even with the extrements of someone else in my hand. Then I thought again, would it have been any different if I would have had my own shit in my hand? It might not have been so solid as it is now, because I ate quite a lot of Korean food last night. My victim saw that I was sinking deeper and deeper into this philosophical dilemma and I had to run up to the window to prevent him from making an escape. I kicked his legs and he fell with his head on the windowsill. It looked pretty bad, because there was blood coming from his mouth, but still he struggled and held his hands on the frame of the window. I gave him a bash on the behind of his head and his fingers relaxed reluctantly. I realised what I had done and knew I had to get rid of any evidence. Lucky enough for me the evidence I had was in my hand and was also biodegradable. I stuck a part of the turd in his mouth and gave him an upper cut under the jaw, which was not really an upper cut, since he was already laying on the ground. I held his mouth shut and sat on his face and punched him in the stomache so he would swallow the damn thing. Instead his jaws crammed together, with the feast meal in between and I heard a crack. It would later become evident that I had broken one or several of his teeth. I punched him again and I heard him gulp. This process repeated itself a couple of times until the whole turd was swallowed. That girl can't fuck when she's high, but holy shit. I sat down and watched some telly afterwards, because it got me a little tired actually. When I saw that he was coming back to consciousness and he realised what just happened to him I offered him some chewing gum, which I would have taken if I were him. He took my offer gently, but first spit out pieces of what was left of his teeth. He almost choked in the gum, but hé, you don't just rob someone's place without getting a little punishment. I let him be for a while, until his face turned purple, at that point I performed the Heinrich manoeuvre. I accidentally cracked one of his ribs, but I think me and the burglar had a mutual understanding that this was not at all what I intended to do. I was trying to save the men's life for goodness sake. He sure was not protesting afterwards. He just managed to get up and work himself through the window. I closed it and I went to bed again. The girl had woken up and asked me what all that noise was that she heard. I comforted her and told her to go back to sleep. Fortunately she had not noticed that I had removed her turd from her ass, or had even noticed that she had shat on me the night before or that I had made a burglar swallow it. I felt pretty proud of myself and I slept like a baby.

I am down

2010-06-16T23:29:00.002+02:00

Even my mum told me this afternoon

That I sounded a little down

Her ability to analyse my state of mind

Through the phone

Still makes me frown

In astonishment that is

I flatly denied it of course

And told her everything was good

Because I was not in the mood

For explanation

And actually I never am

Salamander

2010-06-16T20:21:00.003+02:00

Ik voel me net een salamander die de overkant moet bereiken om het paradijs te kunnen bereiken, maar tegen gehouden word door een immens brede rivier van stroop. Iedere stap die ik zet gaat moeizamer, ondanks dat ik vier poten heb en extreem flexibel ben. Ik voel me net een kikker die steeds verder wegzakt in een poel van stront en die, uiteindelijk beneden gekomen, rustig aan een eeuwige winterslaap begint. Het loert en het lonkt tegelijkertijd afgezonderd, doch excentriek aan elkaar verbonden. De toekomst, of hoe ik hem zie of zou willen zien. Ik zie de toekomst somber in, ik denk ook dat iemand die de toekomst niet somber in ziet niet goed heeft op gelet. Alles gaat naar de klote en an sich is dat wel een utopische gedachte, maar ik ga ook op den duur naar de klote. Ik zal misschien niet alles kunnen doen wat ik wil, sommige dingen moeten doen die ik niet wil en sommige dingen niet doen die ik wel moet doen en sommige dingen doen die ik niet wil doen toch doen omdat andere mensen niet willen dat ik ze wel doe en ze dan nog een keer doen en ze dan met hun gezicht op de feiten drukken. Mijn excuses aanbieden, dat heb ik wel eens gedaan, voor de dingen die ik heb gedaan waarvan andere mensen liever niet hadden dat ik ze had gedaan en dat dat dan de reden was dat ik ze toch had gedaan. Ik ga misschien daarmee stoppen. Met mijn excuses aan te bieden. De stroop aan mijn poten zijn andere mensen. Andere mensen die me zeggen dat ik sommige dingen niet mag doen ondanks dat ik ze wil doen omdat het niet mag. Anderzijds zou, als iedereen onverschillig was over wat ik doe of wat ik wil doen, de sensatie weg zijn, maar toch beschouw ik het als stront om mijn kop of als stroop aan mijn poten. Het is dan ook hypothetisch dat mensen gaan op houden met hypocriet zijn of anderen proberen hun wil op te leggen. Dat stopt nooit.

2010-06-16T20:21:00.002+02:00

Life's a Bitch

2010-05-30T17:20:00.003+02:00

Ik word prompt op mijn neus geslagen en in een fractie van een seconde vormt zich een bal met snot en bloed achterin mijn keel. Het deed me denken aan de puistjes die zich vroeger op mijn neus bevonden. Het begon allemaal met één grote puist op de voorkant van mijn neus. Zoals een heks zou hebben, maar dan symmetrischer. Die puist ging uiteindelijk weg om vervolgens vervangen te worden door twee kleinere puistjes aan beide kanten van mijn neus en iets meer naar mijn ogen toe. Deze verdwenen dan weer naar een paar dagen om dan weer vervangen te worden door nieuwe puistjes die weer dichter naar me gezicht trokken. Dit proces hield stand en volgde de lijn van mijn neusvleugels en ging dus op den duur naar beneden, net onder mijn neusgaten. Die puistjes verdwenen op hun beurt na een avondje goed door snuiven en ik dacht dat ik voor altijd verlost was van die vervelende gezichtsaccesoires die al een pad van destructie hadden achter gelaten op mijn neus, maar niets was minder waar. Ik stond de dag na het snuiven op en wilde in mijn neus peuteren. Om zowel de schade van gisterenavond te checken en om de achtergebleven korsten op de grond te gooien vanuit mijn hoogslaper. In mijn neus voelde ik een pukkeltje. Eerst aan de rechterkant en toen ook aan de linkerkant. Ze waren heel klein, ongeveer de helft van de grootte die de puistjes hadden die zich eerst onder mijn neusgaten bevonden. Ik had een droge keel en ging met mijn tong langs mijn gehemelte. Daar voelde ik perfect ook twee pukkeltjes die zich in perfecte symmetrie verhielden met de pukkeltjes in mijn neus. De dagen en weken daarna trokken deze verder naar achter, zodat ik die in mijn neus niet meer kon voelen met mijn vingers, maar die in mijn mond nog wel kon voelen met mijn tong. Op het laatste moment kon ik bijna niet meer ademen via mijn neus en waren er achterin mijn mond twee kleine wit-rode puntjes te zien. Op een dag waren de pukkeltjes in mijn neus weg en kon ik die in mijn mond ook niet langer meer voelen. Het ademen via mijn neus ging nog steeds een beetje ongemakkelijk en het voelde net alsof er een klein obstakel precies tussen de scheidslijn van mijn gehemelte en mijn neusholte bevond. Twee dagen later haalde ik eens diep adem via mijn neus en schoot het kleine stukje los en ging mijn luchtpijp in. Ik moest ontzettend hoesten en de tranen sprongen in mijn ogen. Het lukte me na vijf minuten hoesten en proesten uiteindelijk toch om het kleine dingetje uit te spugen. Op mijn bureau, waar ik op dat moment achter zat, lag een wit-rode punt. Ik was er van verlost en zo voelde het ook met al dat bloed.

Ik spuug de klodder van bloed en snot direct uit op het gezicht van mijn belager. Hij kijkt me nog kwader aan dan dat hij al deed. Hij pakt een mes tevoorschijn en wilt uit halen naar mijn nek. Ik blok de rechtse stoot die hij wilt uit halen, maar kan niet voorkomen dat hij met het punt van zijn mes mijn voorhoofd raakt, waar zich al een litteken bevind. Een litteken dat ik lang geleden heb overgehouden aan een spelletje tikkertje overloop. Ik was vier of vijf en het had buiten geregend toen ik in de pauze van de basisschool waar ik op zat samen met mijn klasgenootjes buiten ging spelen. Het regende inmiddels niet meer, maar het was nog wel nat. We gebruikten altijd twee grote brede banken waar tussen we heen en weer renden, terwijl er iemand in het midden stond die anderen dan moest proberen te tikken. Werd je getikt, dan moest jij in het midden staan. Ik wilde nooit in het midden staan en daarom was ik altijd bloed fanatiek. De bank die aan de linkerkant stond bevond zich tegen een grote muur waartegen je af kon remmen als je op de bank kwam gesprongen. De rechterbank bevond zich tegen een lage muur en moest je dus op de bank zelf maar tot stil stand zien te komen. Dat lukte me die dag dus niet. Ik gleed uit over de natte bank en kwam met mijn hoofd op de rand van de bakstenen muur terecht. Er kwam bloed uit mijn voorhoofd, net boven mijn wenkbrauw en ik begon hard te huilen. Dat hield ik vol tot we bij de dokter waren in het meest nabijgelegen dorp ongeveer vijf kilometer verderop. Aldaar kreeg ik een stuk of acht hechtingen in mijn jonge hoofdje.

Ik voel aan mijn voorhoofd, net boven mijn linker wenkbrauw en hij heeft me inderdaad precies op de plek geraakt waar ik destijds op beland ben. Ik zie in dat ik me in een benarde situatie bevind en besluit om iets terug te doen. Het is niet echt een bewust besluit, maar meer een instinct. Een overlevingsdrang die je in staat stelt om heel snel heel stomme dingen te doen. Ik pak zonder blikken of blozen zijn rechterhand vast waarin hij het mes nog steeds vast houdt en sla met mijn rechterhand heel hard op zijn pols. Hij laat het mes vallen, maar wilt nu uit halen met zijn linkerhand. Ik weer deze af met mijn elleboog en op het moment dat hij met zijn andere hand naar zijn arm grijpt geef ik hem een trap in zijn maag. Ik ben nu niet meer te houden. De adrenaline en de agressie giert door mijn aderen en ik duw hem op de grond wanneer hij in een duikt en hapt naar adem. Ik slinger wat krachttermen naar hem toe en meld hem dat hij dit beter niet had kunnen doen. Hij lijkt zich dat te realiseren en probeert op te staan. Hij pakt zich vast aan een brandtrap en tilt zich iets omhoog. Dat had hij niet moeten doen. Hij probeert te vluchten, terwijl ik zeker weet dat hij mij ook niet zo maar had laten gaan. Ik zet een stap naar voren en verschrikt probeert hij zich nu in alle macht op te tillen en uit te halen met zijn rechterhand. Ik trap richting zijn hoofd en hij gooit zijn hoofd naar achter. Ik raak hem vol op zijn onderarm die verkrampt de trap vast houd. Het kraakt en hij laat verschrikt los.

Dat deed me denken aan die keer dat ik in Amsterdam was en mijn tante nog op het Afrikanerplein woonde. Haar appartement bevond zich helemaal op de bovenste verdieping en toen ik een jaar of acht was deden we altijd wedstrijdjes wie er als eerste beneden kon zijn. Ik won altijd en die dag zou ik weer winnen. Ik struikelde op de voorlaatste trap en maakte wat koprolletjes op de betonnen trap om beneden uiteindelijk op mijn eigen linkerbovenarm te belanden. Het kraakte en ik begon direct hard te huilen. Ik huilde tot we bij het OLVG waren, wat heel lang duurde aangezien het ijzelde buiten en we niet te snel konden rijden. Het OLVG dat destijds in de steigers stond en mijn interesse wel wekte. Ik hield op met huilen. Ik werd die avond direct behandeld. Dat wil zeggen in narcose gebracht, waarna ze hard aan mijn arm gingen trekken, waar ik gelukkig niks van mee heb gekregen. De dag erna werd ik wakker en kwam er een man mijn kamer binnen gelopen die mij vijfentwintig gulden in rijksdaalders gaf. Ik begreep niet en kan soms nog moeilijk begrijpen hoe iemand zo onzelfzuchtig kan zijn en een jongen van acht jaar met een gebroken linkerarm zo maar vijfentwintig gulden geeft.

Ik voel me na die ene trap ook wat minder onzelfzuchtig en ik voel in mijn binnenzak. Ik vind twaalf euro in muntjes en gooi het op mijn belager. Hij kijkt me verbaasd aan en ik laat hem weten dat dat het enige is dat ik bij me heb. Ik ga weg.

Beginnersfout

2010-05-29T19:40:00.002+02:00

Ik ben gisteren een beginnersfout begaan. Ik ben op dit moment aan het werk en daar bereid ik me normaliter mentaal altijd op voor. Ik heb een aantal handelingen die ik verricht de avond voordat ik ga werken op zaterdag. Ik zet mijn wekker op het juiste tijdstip, drink wat biertjes, rook een aantal sigaretjes om vervolgens af te sluiten met een masturbatie-sessie. Dat laatste is van uiterst belang omdat ik anders de hele dag met een tent in mijn broek en met mijn tong op mijn enkels door de Bijenkorf loop, of eerder loop te sjokken. Er is op een dag als deze dan ook niet veel nodig om mij op te winden. Vrouwen van in de vijftig, die hun huis niet durven verlaten zonder dat ze hun hoofd vol hebben vol geplamuurd en hebben getracht om elk rimpeltje vol te kitten, zwangere vrouwen die de hele dag met een chagrijnige bek rond zich heen kijken en het liefst willen dat andere mensen zich net zo kut voelen als zij, omdat ze denken dat zij de toekomst van Nederland garant aan het stellen zijn in hun ingewanden en omdat niemand hun kont aan het af likken is tijdens het verrichten van die zware taak, of kleine kinderen die bijna altijd vrolijk naar je lachen en zich nooit van enig kwaad bewust zijn. Soms heb je ook kinderen die verschrikt naar je kijken en dan vind ik het een uitdaging om ze toch aan het lachen te krijgen. Dat lukt me meestal wel en dan voel ik een geruststellende gloed door me lichaam heen gaan. Ik kan altijd nog pedofiel worden als ik echt gefrustreerd raak in mijn seksleven. Je hebt dan ook nog meisjes van mijn leeftijd die er af en toe rond lopen, maar die zijn allemaal zo ontzettend omhoog gevallen en daarmee dus niet in staat om te zien dat ik een vreselijk, mooie, aantrekkelijke jongeman ben.

Wat ik aan geef dat me opwind is overigens niet helemaal waar. Jij bent namelijk de reden en de reden dat ik gisteren niet heb gemasturbeerd. Ik heb in mijn bed van je liggen dromen, terwijl ik half in slaap aan het sukkelen was. Het was geil, maar alles behalve distribueerbare porno. Het was liever. Ik lag tegen je aan en zoende je in je nek en dat soort dingen, je kent het wel. Meisjesfantasieën, fantasieën die meisjes hebben. Zoet, zacht en misschien zelfs saai, maar ik heb ze over meisjes. Ik bedoel overigens niet dat ik het over jou heb als lezer. Jij bent dan wel de reden, maar ik word niet opgewonden van het feit dat jij dit zult lezen, of op dit moment leest, als ik dit op mijn blog zet. Tenzij jij degene bent die ik bedoel, maar ik noem geen namen in mijn blog. Je vraagt je nu wellicht af over wie het gaat. "Gaat dit over mij?" Als jij hetzelfde zou schrijven als ik nu doe, en ik zou het vervolgens lezen, dan zou ik weten dat het over mij ging, dus jij zou het ook moeten kunnen weten. Misschien is het geen eerlijke hypothese, want het zou best kunnen zijn dat ik het allemaal als een leuk, fictief verhaaltje tot me zou nemen en de eventuele autobiografische raakvlakken voor lief nam. Ik ben er zelf een fervent voorstander van om de auteur los van de tekst te zien. In hoeverre je dat onderscheid wilt maken, laat ik volledig aan jou over, maar realiseer je wel dat er een onderscheid is. Ik ben het niet altijd eens met wat ik schrijf, maar ik zoek nu eenmaal naar spanning, en jij, jij bent op dit moment spannend. Spannend en opwindend. Ik ben normaal gebrand op direct resultaat, maar ik vind het niet erg om je niet meteen te bespringen en jij waarschijnlijk ook niet. Direct resultaat laat zich daarmee vrij vertalen naar de activiteit die afsluit met het legen van mijn prostaat.

Ik weet niet hoe ik dit bericht moet afsluiten. Ik zit op dit moment het bericht te verwerken in mijn computer en ik was niet verder gekomen dan de vorige alinea. Nu ja, ietsjes verder, maar in die laatste paar zinnen gaf ik suggestie om wie het nu echt ging en ik ben niet zo goed in het geven van suggesties of hints. Ik verklap het meteen omdat ik het zo graag wil vertellen, maar dat doe ik nu dus niet. Jij weet dat het over jou gaat en zodra je het weet, laat je het mij dan weten dat je het weet, want ik vind het wel fijn om te weten dat jij het weet.

Mijn kater

2010-05-23T23:05:00.003+02:00

Ik werd vanmiddag wakker met een kater. Ik bedacht mezelf dat ik nu twee mogelijkheden had. Heel zwart-wit gezien kon ik of thuis blijven en de hele dag niks doen, of ik kon ook mijn kater wat meer van de wereld laten zien. Ik koos voor het laatste en stapte al gauw op de fiets. Zo rond een uur of één. Ik had wel zin om een flink eindje te fietsen en ging richting de Bijlmer. Ik was al een eindje in de richting van Diemen, toen ik in de buurt van de Arena aan kwam. Ik dacht er aan om mijn goede vriend Paul vriendelijk doch dringend te verzoeken om mij in zijn woning een drankje aan te bieden. Onverhoeds kwam ik een bord van de McDonalds tegen. Dit bord meldde mij dat er een filiaal op Spaklerweg is. Ik herinnerde het me weer en ik besloot om daar een grote cola te bestellen. Deze kostte mij één euro en vijfennegentig cent. Ik vond het een goede deal, aangezien ik toch wel dorst had en ik niet uit wilde drogen. Ik dronk mijn cola leeg terwijl ik verder fietste en pakte mijn ongeplande reis terug op en ging naar de Middenweg of de Linneausstraat, doet er niet toe. Die reed ik volledig af, tot aan het Tropenmuseum en toen ging ik naar rechts, naar brouwerij het IJ. Daar reed ik verder door naar Centraal Station en toen de Haarlemmerstraat in. Ik kwam daar bij de Westerkade en daar heb ik een aantal foto's en zelfs een kort filmpje gemaakt van mensen die van het pontje af kwamen. Er waren twee mensen die gekke bekken trokken naar de camera, terwijl ze voorbij fietsen. Ik vond het wel een grappig gezicht. Ik reed verder de kade af en kwam op den duur in het Amsterdams havengebied. Nog wat verder had ik de mogelijkheid om met een pont naar Zaanstad te fietsen. Ik twijfelde even en besloot uiteindelijk om het niet te doen. In plaats daarvan ging ik verder door het havengebied heen fietsen en daar zag ik een bord van Ruigoord staan. Ik had al wel het een en ander gehoord over die plaats en er ook wel eens iets op televisie over gezien, dus ik was wel benieuwd en volgde de route naar Ruigoord. Ik was ook wel weer toe aan wat drinken. Ik had inmiddels al minstens veertig kilometer gefietst schat ik. Bij Ruigoord stonden wat kraampjes voor het gehucht en beveiligingsmensen. Er was een festival aan de gang. Een poëzie-festival. Ik hou wel van poëzie, maar vooral om het zelf te maken en niet om het aan te horen van een stel literaire kadavers. Ik ben tegelijkertijd ook erg 'open-minded', dus ik vroeg me af hoeveel dat grapje dan zou mogen kosten. Twintig euro zei de beste jongeman aan de kassa van de kaartverkoop, die toevallig ook in café de Barones werkt waar ik een aantal keer ben geweest. Hij heeft een lippiercing en mooie krullen. Als ik zeg dat het een mooie jongen is, zou ik mijzelf geen leugenaar durven noemen. Enfin, het was me wat te duur, dus ging ik verder met de tocht en dat drinken moest dan maar even wachten. Al snel kwam ik een tankstation van Shell tegen en daar kon ik mijn hart op halen. Ik kocht een krentenbol met kaas, omdat dat godverdomme ontiegelijk lekker is, en ik kocht AA drink. Waarom het AA drink heet weet ik niet, maar ik vind het wel grappig en vooral lekker. Op den duur zag ik een bordje naar Haarlem staan. Ik vind Haarlem wel een leuke stad. Het is blijkbaar de meest gastvrije stad van 2009. Dat stond tenminste op een sticker ergens in Haarlem. Ik had tegenwind op de weg naar Haarlem. Ik kwam onderweg nog langs allerlei bunkers en dergelijke. Hele vestingen zelfs. Erg mooi om te zien en ik heb hier en daar dan ook wat foto's gemaakt. Overigens ook van wc-papier dat ergens in het gras lag. In Haarlem kwam ik bij het station. Op dat moment vond ik het wel welletjes en begon ik aan mijn reis terug naar Amsterdam. Ik kwam in die rit nog langs Halfweg, een dorp dat halverwege Haarlem en Amsterdam ligt, vandaar de naam waarschijnlijk. Etymologisch hoogstandje dat dorpje. Ik ben niet meer gestopt tot ik thuis kwam. Ik had onderweg wel last van mijn billen. Ze zijn het niet zo gewent om zo'n fysieke pak slaag te krijgen. Thuis deed ik mijn zonnebril af en keek ik even naar mijn armen. Die waren verschroeid. Ik twijfelde vlak voordat ik aan deze barre tocht begon ook even of ik ergens zonnebrand tevoorschijn zou halen, maar dacht bij mezelf dat ik toch niet zo lang weg zou blijven. Mijn kater had in eerste instantie niet heel veel zin om verre reizen te maken, maar soms gaat dat nu eenmaal zo als je goed en wel op de fiets zit. Ik heb uiteindelijk iets meer dan honderd kilometer gefietst en onderweg heel veel mensen in gehaald. Er was maar één iemand die mij in haalde, maar die had een racefiets, dus dat is niet helemaal eerlijk. Ik moest daar niet om huilen, want ik ben al een grote jongen. Ik ben blij dat ik zo avontuurlijk ben en daarom hou ik van mij. Ik ga nu mijn longen zwartblakeren met sigaretten. Ik heb nog niet genoeg verbrand.

Iets zinnigs

2010-05-21T20:15:00.003+02:00

Ik zal alvorens verder te gaan met het schrijven van dit bericht dit melden: ik heb een joint gerookt en dit zou invloed kunnen hebben op de inhoud dan wel op de stijl van de hierna volgende tekst. Ik vind dat ik met deze twee zinnen tot nog toe veel zinnigs heb gezegd. Het kan zijn dat u mij daar in de toekomst ook op betrapt. Ik zal me in ieder geval niet betrapt voelen, want ik vind het niet erg om iets zinnigs te zeggen, zo af en toe. Ik bewaar het graag voor bepaalde momenten. Ik wil er niet mee te koop lopen dat ik af en toe zinnige dingen zeg, want dat doen veel mensen. Al zijn ze zich daar misschien niet bewust van. Als je eens bij mij in de buurt bent en je hebt een evaluatie nodig over de dingen die je zegt, omdat je bijvoorbeeld denkt: "nou heb ik toch wel iets zinnigs gezegd, ik wil eigenlijk wel eens weten wat een ander daar van vindt." Dan kun je het altijd aan mij vragen en dan zal ik op mijn beurt mijn uiterste best doen om zinnig commentaar te geven op jouw, vooraf aangenomen zinnig, uitgesproken tekst.

Ik wilde eigenlijk iets heel anders zeggen, maar ik ben het inmiddels kwijt omdat jij maar bleef door zaniken over die evaluatie en dergelijke. Wat kan mij die hele evaluatie nou helemaal schelen? Helemaal geen reet. Of misschien toch wel. Ik weet het zelf nog niet zo goed volgens mij. He? Nee, ik heb helemaal niks in mijn oor. Je moet jezelf geen waanbeelden aanpraten. Een banaan moet je in je mond stoppen en niet naar me richten alsof het een pistool is. Is dat soms Freudiaans bedoeld? Blijf alsjeblieft even van me af, want ik begin het zo onderhand wel een beetje irritant te vinden. Luister ik heb het nu één keer vriendelijk gevraagd en daarmee is de grens dan ook bereikt. Nee, ik ga niet met je mee op vakantie naar Ibiza. Kun je niet even gaan zitten en voor een moment je mond houden. Je grote mond ja. Als je het niet doet? Ik kan niet precies zeggen wat er gebeurd als ik in een tornado van agressie door de kamer zal gieren, maar dat ik dan je mond dicht timmer behoort zeker tot de mogelijkheden. Daag me niet uit. Laat me alsjeblieft even met rust en ga voor jezelf even iets zoeken om te doen ofzo. Parasiet. Ja, je parasiteert op mijn aura. Mijn aura die vooraf altijd groen was en door jouw aanwezigheid opeens pikzwart is geworden. Weet je waarom? Omdat jij door en door slecht bent. Ik merkte het eerst niet echt op, maar mijn aura wel. Ik ging laatst naar de aura-dokter en die vertelde me dat er laatst iemand in mijn leven gekomen moet zijn en dat die persoon mijn aura naar de kanker heeft geholpen. Een agressieve vorm van kanker die niet operatief verwijderd kan worden. Wat ik nu ga doen? Ik ga je gore keel open snijden om mijn aura te verrijken. Wat ik met dat mes moet? Is dat een retorische vraag? Je bent niet helemaal goed bij je hoofd of wel? Misschien dat ik er wat verstand in kan rammen. Nou moet je godverdomme niet sentimenteel gaan doen, want ik vind het ook niet leuk. Ik handel alleen maar naar het advies van de dokter. Wat die er over te zeggen had? Dat kanker in en in slecht is. Ik weet hoe je met slechte dingen moet om gaan. Je kunt proberen het tij te keren door de kanker in te laten zien dat er ook positieve kanten aan het leven zijn, in de hoop dat ze een positief effect heeft op je aura. Je vindt dat je je best doet? Ik denk niet dat je genoeg je best doet. Ik ken je inmiddels een half jaar, maar ik zie geen verbetering. Je bent nog net zo gitzwart van geest als de dag dat ik je ontmoette. Je doet de hele dag niks, zeurt alleen maar over de dingen die je tekort komt en je doet nooit de afwas. Wat de afwas er godverdomme mee te maken heeft? Snap je de symboliek dan niet? Waarom moet ik alles, maar dan ook echt alles aan jou uitleggen? Waarom we het nooit eens gezellig kunnen hebben met zijn tweeën? Omdat jij alles verziekt. Jij probeert me altijd de loef af te snijden met je sluwe spelletjes en je gewiekste, geniepige, vernietigende grapjes. Of ik een concreet voorbeeld weet te noemen? Wat denk je zelf. Ik zou verwachten dat je inmiddels al wel door had waar ik het over heb, maar ik wil er best een tekeningetje bij maken of een kort illustratief, tekstueel voorbeeld aan je voor schotelen. Een voorbeeld aan je voorschotelen, godverdomme, luister nou eens.

Laats liepen we een café binnen en toen zag ik een leuk meisje en toen liet jij een scheet en toen was hele avond verpest. Gore lul die je er bent.

Wat? Ja, ik luister. Nee, ik kan toch ook niet ruiken dat jij aan de diarree zat. Ja, achteraf wel ja, maar toen was het al te laat hé. Waarom had je dat niet eerder kunnen zeggen, dat je het gevoel had dat je in de problemen zou komen. Het geeft niet joh. Ik bedoel, je hebt dan wel mijn avond verpest en je hebt daarbij ook mijn twee wekelijkse neukertje me door de neus geboord, maar dat kan de beste over komen. Een luier zou een goed idee zijn inderdaad. Ik wist niet dat je ook over zelfspot beschikte. Ik denk overigens dat een kurk een stukje beter zou helpen. Je kunt ook gewoon thuis blijven de volgende keer wat mij betreft. Ik red me wel in mijn eentje. Ik heb je helemaal niet nodig. Je bent een blok aan mijn been. Je bent zelfs je zelf tot last. Je kunt niets op houden, je floept er letterlijk van alles uit. Ik kan nog wel een voorbeeld geven:

Laatst liepen we de supermarkt in en toen zei je tegen het kassameisje dat ze mooie borsten had. Dat is al onnodig, maar om er dan ook nog aan toe te voegen dat je dat was opgevallen omdat je naar haar naambordje staarde, was echt een stapje te ver. Ze had mooie borsten, zo veel wil ik wel toe geven, maar geef nou eerlijk toe, je schreeuwt toch niet naar iemand: "He Catharina, wat heb jij een mooie borsten zeg." Je moet niet verbaasd zijn dat ze raar op keek. Ze keek trouwens nog vreemder toen je dat domme excuus probeerde te gebruiken. Nee, het is niet raar dat ze daarna haar leidinggevende belde. Dat je misgreep toen je de telefoon wilde afpakken is inderdaad erg vervelend, maar je maakte jezelf wel erg verdacht na die opmerking. Als je na vijf seconden na zo'n opmerking haar borst in je hand hebt, heb je niet echt meer een poot om op te staan in een eventuele rechtszaak. Ik ga je zeker niet verdedigen als getuige, want ik geloof in de waarheid. Vroeg of laat komt die toch wel boven. Ik denk dat het voor jou, mij en de rest van de wereld daarom maar beter is als jij dood gaat. De dood is niet altijd een 'force of nature', soms mag je de natuur best een stapje voor zijn. Ik wil in ieder geval dingen niet aan hun lot overlaten en daarom ben ik niet onvoorbereid gekomen. Ik heb deze machete niet meegenomen omdat het een erfstuk is van een overgrootvader uit Indonesië. Een klassieke inschattingsfout. Het geeft niet, dat houdt het verrassingselement er wel lekker in. Normaal als ik dit doe zijn mensen al verbaasd omdat ze zich realiseren dat ik het meende wat ik zei, maar jij zult wel dubbel verrast zijn. Of dit een grap is? Als je het zo wilt zien. Als jij het leven als een grap wilt zien, dan is het een grap.

Wasdom

2010-05-21T13:55:00.004+02:00

Je moet jezelf in het zweet werken. Je rug breken. Gebogen lopen. Eelt kweken. Vuil onder je nagels verzamelen. Je met de voeten laten treden, laten beledigen, laten krenken, laten uitlachen. Ploeteren, worstelen, kruipen, op de klippen lopen. Stinken, rimpelen, rochelen, tot aan het eind van je dagen. Tot de tijd zelf is verdampt. Tot je alleen nog maar in een stoel kunt zitten en met glazige ogen voor je uit kunt kijken. Tot alles wat je niet echt nodig hebt afgebrokkeld is, weggeslagen, afgesleten. Alle pretentie, alle dwaasheid, elke zucht, en ook het lichaam; je seks, je vitaliteit, je eitjes, je zaad, en ook je daden; die dan de daden van de wereld zijn en niet meer van jouw. Wat over blijft, is een niet verder te reduceren persoon, een naakt ego, het levende beeld, waarvoor er geen scheiding meer is tussen het tijdelijke en het eeuwige, en daardoor niet meer in staat is om te sterven.

Spetterpoep

2010-05-20T00:30:00.003+02:00

U verklaart net dat u te veel heeft geschreven.

"Ik heb te veel geschreven en ik kan mijn lezers niet langer op dragen om net als ik te leven, daarbij ben ik niet erg meer gedreven."

Wellicht niet langer gedreven om mensen dingen voor te schrijven.

"Precies, ik wil door het uit blijven van mijn schrijven mensen laten weten dat ze vooral zichzelf moeten blijven."

Doet u dan niet af aan het principe dat hij mensen wil laten na denken en eventueel wilt proberen te veranderen?

"Mensen moet het uit zelf maar uit zoeken, het woord is niet langer aan mij, maar aan de anderen."

Wat bedoeld u precies met de anderen?

"Ik heb het over alle mensen, behalve ik. Ik trek mijn eigen plan wel en bedenk me de dingen die mij aan gaan, als anderen hetzelfde zouden doen zou dat mij erg blij maken."

U wilt dus het denkproces aan mensen over laten?

"Daar komt het wel op neer."

Daar gaan we weer.

"Hoe bedoelt u?"

Nou, ik durf niet graag vast te stellen dat u uw 'drive' kwijt bent, u reden om dingen op papier te schrijven.

"Nee, ik schrijf nog steeds graag, maar ik vrees dat mijn vorige occupatie, of mijn inrichting van het concept schrijven, te niet is gedaan door bepaalde inzichten."

Kunt u uw motieven even toe lichten?

"Mensen zijn net als stront, ziet u?"

Niet direct.

"Mensen zijn af en toe net als machines. Je stopt er iets in en je verwacht dat er iets uit komt."

Maar dat komt er niet?

"Nee, precies, je kunt er zoveel in stoppen als je zelf wilt, er komt uiteindelijk toch niets uit, althans niet wat je gehoopt had."

Op wat hoopt u dan?

"Op zindelijkheid."

Zindelijkheid?

"Ja, je stop informatie in mensen en je verwacht dat er geen spetterpoep meer uit ze komt, maar kijk om je heen, er komt nog steeds een grote hoeveelheid spetterpoep uit mensen."

Maar is het dan niet zo dat u er toch enkele mensen van heeft kunnen weer houden dat ze spetterpoep produceren?

"Misschien wel ja, maar dat is maar een heel dunne draad waar aan je kunt vast houden in een dal vol met mensen die poep over je heen braken."

Dat maakt het touwtje niet minder glad natuurlijk.

"Daar heeft u gelijk in. Geloof me alsjeblieft als ik zeg dat ik mijn best doe om me vast te houden en om een woordenvloed als norit in de mensen hun oren probeer te stoppen."

Ik begrijp het, maar waarom lukt het dan niet om naar boven te klimmen?

"Dat lukt af en toe wel, alleen wil het geen dat in mensen hun oren komt niet direct resulteren in een goed verbaal uitscheidingsproces."

Ah, maar zou u dan willen dat mensen herhalen wat u zegt?

"Nee, want anders had ik niks om over te schrijven."

Aanslag op leven 9-jarige jongen mislukt!

2010-05-15T14:09:00.003+02:00

Zaterdag, 15 mei 2010, van onze redactie
KOEWACHT. De vliegramp bij Tripoli die woensdag 12 mei plaatsvond, bleek een terroristische aanslag te zijn van de Zuid-Afrikaanse Anti-Bleekneusvereniging, gericht tegen het leven van de enige overlevende, de 9-jarige Ruben.

Tot grote ontsteltenis van de terreur-leiders, mislukte de aanslag helaas, en werd er vooral materiële schade geleden, en er kwamen een boel Nederlanders om, zo berichten de goed geïnformeerde en moreel-superieure Telegraaf-correspondenten. In een recente peiling van Maurice de Hond blijkt dat de grote meerderheid van de Nederlandse bevolking met een middelbareschooldiploma dat hen in staat stelt ook andere kranten dan de Telegraaf te lezen, vooral ontstelt is over het feit dat ze door de mislukte aanslag nu een week lang moet wachten met lachen om de PVV campagne, aangezien de schermen en bladen de komende tijd geplamuurd zullen zijn met de koppen van jankende Hollanders voor wie het nu overduidelijk is dat Nederland de droefnis-singulariteit definitief gepasseerd is en dat ons land dus Internationale Recordhouder is op het gebied van collectief verdriet.

How to swallow

2010-05-14T01:22:00.005+02:00

How am I able to swallow this? This state of mind, which is imposed on me by taking pills. I guess I need to take more pills to make sense of the revelations I had when taking the pills I had before. Pills come in different sizes, colours and shapes. Events are pills as well. Things that happen to you, can thrill you, change your state of mind and your vision on the future. You get a clear picture of a person when he or she answers the question to how they see the future. You have to specific though, if you want a clear answer. I hope you don't mind if I give an example to illustrate my point. O, hold on. I don't have an example. You just have to figure it out for yourself, just because I tell you. Yes, that's right. I am playing an authoritave figure now. Someone who is saying to you what you have to do. You have to take into account that I am telling the truth, because I would never lie to you. That's just not my nature. I am a sincere human-being and if you don't believe me, you are calling me a liar. I hate that argument myself, but I can't put it into other words. Not that the words would alter the meaning of the utterance or the argument, because they would point to the same concept.
The concept being that what I say is the truth or you might as well not read this fucking bullshit. Are you catching my drift? Are you trying to define your own future or are you letting everything hang loose? Your life is a path and you are the only one who can make the steps. Sometimes the path is steep and you have to put a lot of effort in some of your steps, but never be afraid to do so. You have to. Not for me or anyone else. Do it all for yourself, without feeling guilty. Everyone else does so, so why are you not allowed to do the same. I am not implying, at least not trying consciously, that you should take advantage of others. To some degree you should, of course. Some people deserve to be exploited. Although it is up to you to decide who gets it or not. So I kindly invite you to exploit some people.

Cheers!

2010-05-14T01:03:00.002+02:00

It is your downtalker, your textual stalker,
Because now I feel like Luke Skywalker

I like to smoke joints
In the evening
After I went to the bar
And talked to friends
About dreams and such

It may not seem much
But it means a lot to me

I went out of the joint
Because I have to get up early in the morning
And to relax at home and smoke one

After I am done
I will watch some pornography
Which will inevitably satisfy me

So mind and body are full at rest
When I go to bed

But before I go to bed
I wanted to share this with you

I have none, but I need no reason
Or there might be

Because not sharing me with this world
Would feel like treason

Treason because I am what you want to be
At least that's how I see it

I am able to show the full kit
The essence of my being

Although I can only write or type it down
And hope that you are also seeing
What I see when I am behind my screen

And when you do read this
I realise that the state I am in
Is long gone, but what I have left
Are a couple of inunderstable pages

For those who read this in a hundred years
Which I can only dare to hope
I would say to you:
"Nothing on the internet disappears"

And if you are drunk when you read this
I would say
Cheers

I reached my quotum

2010-05-11T12:41:00.002+02:00

Today I reached my fucking quotum
Just take a look at my bloody scrotum
It's purple and dark blue
And that's all thanks to fucking you

Kannibalisme

2010-04-28T23:04:00.002+02:00

Er zijn bepaalde diersoorten die elkaar op eten na het paringsritueel.

Ze blijft/bleef me verbazen

2010-04-19T20:03:00.001+02:00

Ze blijft me verbazen, dat wel, maar of dit op een positieve manier is, dat weet ik zo net nog niet. Ze vertelde me vandaag, voor de tweede keer, dat we beter vrienden konden zijn. Ik had haar hier geen aanleiding voor gegeven, althans dat denk ik ten minste. Ik heb haar geen huwelijksaanzoek gedaan midden in de collegezaal, ik heb haar niet gevraagd of we samen aan de horizon zouden verdwijnen of iets van die strekking. Het enige wat ik heb gedaan is een aantal keer met haar geslapen, lief tegen haar gedaan, wat me nu eens niet al te veel moeite kostte en verder hebben we ook nog een aantal gesprekken gehad. Ik voelde het overigens wel aan komen. Normaliter vind er regelmatig sms-verkeer tussen ons plaats, maar de afgelopen dagen had ze hier niet op gereageert. Ik dacht dat dit misschien iets te maken had met het niet functioneren van haar mobiele telefoon dan wel met het ziek zijn van haar zus. Doordat ze niet reageerde dacht ik dat er iets serieus aan de hand was met haar zus, maar dat bleek achter af wel mee te vallen volgens mij. Ik had geen zin om er verder op in te gaan, want ik ken haar zus immers niet.

Maar wat was dan precies de reden dat ze het nodig voelde om nogmaals te benadrukken dat we beter vrienden konden zijn en niet meer dan dat? Wat betekent het überhaupt om ‘gewoon’ vrienden te zijn’? Ik heb geen idee, maar het voelt voor mij behoorlijk plastisch aan, die specifieke terminologie. Ik kan me slechts beroepen op mijn vermoedens, die waarschijnlijk meer over mij zeggen, dan over haar, maar ik wil graag een gokje wagen. Ik vermoed dat ik te dicht bij haar kwam, vanuit haar perspectief dan, want ik hield mezelf al een beetje op afstand. Niet perse fysiek gezien, maar vooral mentaal. Ik dacht na de eerste keer al dat ik beter afstand kon houden, omdat ik me de eerste keer wel een beetje mee had laten slepen in lichte, euforische gevoelens, die zij in mindering bracht door te zeggen dat het niks zou worden. Die hoop had ik helemaal niet uitgesproken en ik wist helemaal niet of ik aan zoiets toe was, na die klap in mijn rooskleurige liefdesleven die ik niet zo heel lang daarvoor had meegemaakt. Het is overigens niet zo dat ik het niet leuk vind om bij haar te zijn, want ik voel me bij haar wel op mijn gemak. Ik vind het fijn om tegen haar aan te kruipen en om haar in haar hals te zoenen, maar, wie weet, misschien is dat allemaal verleden tijd. Ik weet immers niet wat vrienden met elkaar doen. Ik ben nooit zo goed geweest in het labellen van omgangsvormen tussen mensen. Ik denk dat je na lange tijd van intensieve omgang met een ander kunt zeggen dat je vrienden van elkaar bent, alleen zeggen vrienden dat meestal niet zo snel tegen elkaar. Ik vermijd de term vriend dan ook liever als ik naar iemand wil referen die zich in dezelfde ruimte bevindt. Dit gebeurd op een andere manier. Je zegt bijvoorbeeld: “ik kan jou ontzettend waarderen, weet je dat?” of iets van die strekking. Ik probeer hier geen handboek te schrijven om op genuanceerde wijze vriendschappen te polsen, maar het lijkt me duidelijk dat ik dat soort labels niet snap.

Zij heeft het vaak ook over ‘’dat was toen mijn beste vriend”, terwijl ik mezelf dan achter mijn hoofd krab en bij mezelf te rade moet gaan wie mijn beste vriend eigenlijk is. Laat staan dat ik voor mezelf kan bedenken wie mijn beste vrienden waren. Ik ga met de mensen waarmee ik vroeger veel mee om ging, nog steeds om, alleen soms minder vaak, maar dat maakt de omgang, als die weer plaats vindt, niet minder prettig. Is één van hen dan mijn beste vriend? Moet ik een selectie maken tussen al die mensen die mij aan het hart gaan om er vervolgens één van hen tot ‘mijn beste vriend’ te bombarderen. Ik denk het niet. Het is overigens niet aan mij om uit te maken of een dergelijke benaming onwenselijk is of niet. Ik kan me alleen wel erg goed voorstellen als iemand de referentie daarbij niet volledig begrijpt, omdat meerdere beste vrienden niet kunnen bestaan. Er kan er maar één de beste zijn.

Ik wil nu graag verder in gaan op de mogelijke redenen die er waren of nog steeds zijn om er vanuit te gaan dat ik haar tot mijn vriendin wilde maken. Om heel eerlijk te zijn heb ik nog nooit om verkering gevraagd, of gevraagd of iemand mijn vriendin wil zijn, het liefst laat ik zo iets in het midden, zodat ik later niet op die terminologie gepakt kan worden. Ik heb wel vriendinnen gehad, meisjes/vrouwen waarmee ik regelmatig het bed deelde en waarin we een verstandhouding hadden waarin we dingen voor elkaar deden. In dit geval heb ik ook wel het een en ander voor haar gedaan en zij ook het een en ander voor mij en daaruit kwam vervolgens de, mijns inziens, voorbarige conclusie dat ik haar als mijn vriendin wilde. Haar wilde op een determinerende, misschien zelfs beperkende, manier. Ik snak ook regelmatig naar vrijheid en in dat opzicht begrijp ik het ook wel. Zo heb ik het ooit na een dertien maand durende relatie uitgemaakt, omdat het enige wat in mijn hoofd om ging was: “kut, ik heb het nu al 1/17 van mijn leven met hetzelfde meisje.” Daarbij was ze ook erg sjagrijnig toen het op zijn eind liep, wat geen positieve bijdrage leverde aan hoe ik de relatie ervaarde. Ik zie mij zelf niet graag als een beperking, of als een blok aan iemands been en probeer dat ook niet te zijn. Misschien is het dan ook niet helemaal juist dat ik deze vraag constant aan mezelf stel, maar is het juist een uitgelezen kans om een goede vraag aan haar te stellen.

Om heel eerlijk te zijn denk ik dat dit een bewuste keuze van mij is. Ik stel de vraag niet en laat de kwestie in het midden, zodat ik er zelf invulling aan kan geven. Ik wil graag begrepen worden, maar niet als ik er zelf al te veel moeite voor moet doen. Het klikt dan blijkbaar toch niet goed genoeg, ook al voelde ik wel een echte klik tussen ons. Het levert me in zekere zin ook iets op, het geeft me ‘food for thought’ en inspiratie om over te schrijven. De laatste keer dat ik een goed gesprek met haar had en ik het idee had dat ze me echt begreep, had ik op zich wel zin om te schrijven, maar ik had geen idee waarover. Het conflict was weg en daarmee ook de spanning. Ik kan wel opschrijven dat het leuk was wat we hadden gedaan die dag en hoe goed ik me daarbij voelde, maar wie interesseert dat nou. Het wordt pas echt interessant als er een dialoog plaats vind en ik als schrijver een doel heb gevonden. Voor mij is dat doel meestal voor mezelf kunnen verduidelijken wat er allemaal in mijn hoofd speelt. Het is allemaal toch een stuk geconstrueerder op papier dan in mijn hersenpan.

Vandaag is het morgen als je begrijpt wat ik bedoel en de drang om het haar te vragen, waarom ze nou precies dacht wat ze dacht, kwam vanmorgen nog even boven. Maar dat had betekent dat ik twee lesuren op haar had moeten wachten om het ook daadwerkelijk te vragen en dat was me net even iets te veel moeite. In plaats daarvan koos ik er voor om verder onderzoek te doen naar interessante, school-gerelateerde dingen en om een stuk te gaan koersen met een goede vriend van me (hij bevindt zich op dit moment niet in dezelfde ruimte als ik, dus ik durf het aan om hem zo te noemen). Later deze middag heb ik me dus volledig gestort op mijn studie en heb ik niet echt aan haar moeten denken of over het vraagstuk wat zij op dit moment voor mij met zich mee brengt. Ik realiseer me nu wel dat ik er niet al te veel onnodige moeite in moet steken en zeker geen moeite die zich niet later uitbetaald. Ik vind dit overigens een verbluffend heldere en verstandige beslissing van mezelf die ik in tijden niet heb gemaakt. Ik ben redelijk zelfverzekerd van mezelf en ook al kan daar af en toe aan getoornd worden, zoals aan ieders zelfvertrouwen wel eens wordt geknaagd, ben ik me er nu bewust van dat het niet aan mij ligt, of aan mijn zekerheid.

Zoals ik al in eerder stukje heb gezegd, hoef ik mijn zelfvertrouwen niet te ontlenen aan anderen hun beoordeling en hopelijk jij ook niet. Het woord zegt het zelf ook al, het gaat om vertrouwen in je zelf, anderen kunnen daar invloed op uitoefenen, maar uiteindelijk ben jij degene die het geheel construeert. Als iemand dan zegt: “ik ben zeker van mezelf” en ik vraag “waarom?” waarop het antwoord dan is “omdat anderen zeggen dat ik ‘iets’ heb.” Dan krab ik mijzelf nogmaals op mijn achterhoofd en denk vervolgens “volgens mij werkte het toch niet helemaal op die manier.” Het kan misschien aan mij liggen en ik doe bij deze dan ook een beroep op jullie als lezers, waar halen jullie je zelfvertrouwen vandaan, van jezelf of ontleen je die innerlijke kracht aan anderen? Als het om weten gaat, mag je sowieso dingen van anderen aan nemen, ik schaam me daarom ook niet om dit te vragen.

Aangenomen dat het niet aan mijn zelfvertrouwen ligt, blijft er natuurlijk de vraag waar het dan wel aan ligt. Ik vermoed uiteraard dat het aan haar zelfvertrouwen ligt. Dit idee heb ik niet zo maar. Ik probeer het altijd te staven met feitjes en een (goede) argumentatie, al is het aan jou als lezer om te bepalen of je mijn argumentatie overtuigend genoeg vind, aangezien je haar kant van het verhaal niet, en waarschijnlijk nooit, te horen krijgt.

Naast het feit dat haar zelfvertrouwen niet volledig van haar zelf lijkt te zijn, lijkt het ook zo dat ze iets probeert te compenseren in haar leven. Ze heeft een plan, en ik weet niet hoe serieus ik dat plan moet nemen, om met twee vriendinnen een jaar naar Amerika te gaan en daar een hond te nemen die ze aldaar tot Lucifer dopen. Daarbij zijn ze van plan om alle drie hun naam te veranderen, voor een jaar, om vervolgens weer hun eigen naam aan te nemen. In mijn ogen is dat identiteitsverloochening. Bovendien hebben twee van de drie, waaronder zij zelf, voor zichzelf vast gesteld hoeveel mannen ze willen neuken tijdens hun snipperjaartje. Ik snap dat het heel fijn is om te verdwijnen in je eigen fantasiewereld, maar het is toch een wat extreme vorm van escapisme. Op zo’n moment komt de feminist toch een beetje bij mij naar boven en kan ik niet anders dan een scherpe psycho-analyse maken. Neem me niet kwalijk als ik verzand in retorische grappenmakerij, maar welk gat probeert ze op deze manier te vullen, het seksuele of het geestelijke? Ik heb mezelf ook wel eens ten doel gesteld om met zo veel mogelijk vrouwen naar bed te gaan als mogelijk, alleen toen ik die belofte met mezelf maakte had ik nog nooit seks gehad. Ik vind seks heel fijn, maar ik doe het toch graag op een prompte manier en zonder al te veel planning. Het maakt het hele proces wat losser en spontaner op de een of andere manier. De behoefte aan veel seks is bij mij ook weg, omdat voor mezelf niet bevestigt hoeft te worden dat ik seks kan krijgen. Ik heb natuurlijk wel een bijkomend voordeel en dat is dat ik mezelf mentaal masturbeer bij elk woord dat ik op papier zet en dat ik daardoor misschien geen realistisch beeld meer van mezelf heb.

Ik wil er als laatste nog aan toevoegen dat dit geheel totaal niet auto-biografisch is en dat de personen die ik in voorgaande tekst heb genoemd in het echt niet bestaan. Doordat het niet auto-biografisch had ik ook niet zo maar de inspiratie om er in zeer korte tijd iets meer dan 2.000 woorden aan vuil te maken. Overigens wil de verteller, en dus niet de auteur, er aan toe voegen dat het goed met me gaat en dat de zorgzame vrienden die regelmatig deze blog lezen zich geen enkele zorgen hoeven te maken, mocht dat toch gebeuren, bij voorbaat dank.

Boksen!

2010-04-11T18:22:00.003+02:00

Een verslag van de fight club night op Eurosport vanuit de huiskamer van Uilenstede 157.

Het geweld speelt mooi in op een aantal verborgen lusten die ik koester, namelijk de wil om andere mannen kapot te maken, dit om mijn concurrentie te verkleinen en om te tonen dat ik een goede, beschermende partner ben en daardoor aantrekkelijk ben voor vrouwelijke wezens. Anderzijds om door middel van een pretentieuze competitie andere bezweette lichamen te kunnen bekijken en in te spelen op mijn latente, lichte homoseksuele gevoelens.

Er lopen tussen de ronden schaars-gekleedde vrouwen rond om de pretentie te vervolmaken. Niemand zal mij of andere boksers verwijten dat ik iets te verbergen heb, want, ten eerste zal dit niet in andere mensen op komen omdat ik fysiek in goede staat ben en daarmee in staat ben om enige twijfel uit de wereld te slaan. Verder hebben anderen geen reden om te twijfelen aan mijn geaardheid. Ik sta immers niet met andere mannen te knuffelen, midden in een ring, terwijl er honderden mensen naar ons staan te kijken, te schreeuwen, op te zwepen. Ik sta immers niet te hijgen in een andere man zijn nek terwijl er miljoenen mensen vanuit hun luie stoel naar mijn lichaam, in opperste fysieke inspanning, zitten te kijken.

Het grappigste of meest ironische van dit alles is misschien nog wel dat het de bedoeling is dat ik een andere man probeer knock out te slaan, waardoor deze de perfecte prooi vormt voor een anale verkrachting. Helaas krijg ik de kans daar nooit voor, want ik bevindt me in een zaal vol met met mensen en er staan camera's op me gericht die het het mogelijk maken om het aanzicht van mijn blote, bezweette bast op een schermpje te laten verschijnen, ieder moment dat iemand zin heeft om er naar te kijken. In plaats daarvan moet ik mijn ongebluste lusten de ring uit dragen en ga ik op zoek naar mijn hoogblonde vriendin, het ultimatum van vrouwelijkheid en daarmee begrijpbaar voor mij als het gaat om het definiëren van een dé vrouw. Doordat zij aan de andere kant staat is het ook voor het publiek makkelijker te begrijpen en te scheiden en zo dragen ze zelf ook een beetje bij aan hun eigen schild voor hun latente homoseksualiteit.

Bluffen

2010-04-11T00:14:00.005+02:00

Je komt er niet vanzelf, het word je niet aangeworpen, het komt je niet aanwaaien en het komt niet zo maar uit de lucht vallen. Je moet het zelf doen, met je eigen blote handen. Het maakt niet uit hoe je het doet, als je het maar doet, want als je het niet probeert zal het nooit lukken. Niet geschoten is altijd mis en als je vaak raak schiet, mag je daar best trots op zijn.

Ik sprak lege woorden die behoorden tot de achterklap van mijn rapportencijfermap. School refereer ik naar, of universiteit, hoe je het ook wilt noemen. Een instituut waar je iets leert, maar wat me de afgelopen jaren nog het meest heeft gechoqueerd is het feit dat er zo ontzettend veel debielen rondlopen, mensen die het voltooid deelwoord nog niet helemaal hebben gesnopen.
Mensen die niet snappen, dat je jezelf af en toe onderuit moet trappen, want ook ik, ik ben niet de beste, maar hoop toch graag akelig dichtbij te komen en dit doe ik door mezelf te blijven testen.

Voor mij is het leven een achtbaan met obstakels, een lange gang met aan de ene kant boe-roepers, met aan de andere kant de orakels. Een leven, zonder kritisch over je zelf na te denken, bestaat in mijn ogen niet en anderen interesseert het misschien ook een tiet. Hoe zij zich door het leven begeven. Als ik dan zie wat voor ontzettend kut-bestaan zij hebben, vraag ik mezelf af, wat is nu jullie uiteindelijke streven?

Misschien pretendeer ik morele superioriteit te te hebben en is er iets dat ik van mensen verwacht. Dat ze denken dat ik mijn wijsheid pacht, maar ik kreeg laatst het commentaar, met cynische ondertoon, dat ik plaats heb genomen op de troon. De troon van de alwetende en daar bevind ik me misschien ook wel, maar ik ben daarmee ook de vast-geketende.

Maar wat ik me laatst heb laten zeggen is dat je slechts rechten kunt ontlenen aan anderen en dat je eigenlijk niets meer dan gebakken lucht bent die zichzelf niet kan definiëren en dus definities van anderen niet kan weerleggen.

For love's sake

2010-04-11T00:08:00.005+02:00

In love, self preservation does not exist. There is only the one you did not know before, but now, just as you, opens their heart like a church door. You have to give everything you have in order to live, to keep breathing, because when the other is leaving they really take your breath away. Please, listen to me when I say that a kiss will never be the last, because you have to blindly believe that once one is given it will be part of the past. Those who lie ahead of you will be a mark of your anxiety's relief, which should be, for love's sake and for those who care, not be there.

De gevangenis

2010-04-06T20:33:00.000+02:00

Het ruikt hier naar pindas
Ruim de boel even op
Geef eens een doekje
Je wordt in de kont geneukt
Ja echt

Arty farty party

2010-04-06T20:32:00.000+02:00

Arty farty party

Daar was ik laatst

En toen zat me naast

Een rare jongen

Tandje tuffen

2010-04-02T19:22:00.001+02:00

Omdat je een motherfuckin' zak met stront bent,

Die de grenzen van zijn eigen visuele waarnemingsvermogen

nog niet zo goed kent.

Dat zei ik tegen mijn broertje toen hij vroeg

“Waarom vertelde je me niet dat ze er uitzag als een draak?”

En toen dacht ik bij mezelf dat zeg ik al zo váák.

Je moet niet altijd op mijn oordeel vertrouwen,

Want anders kom ik je bek verbouwen.

Daarna kun je jezelf niet meer onderhouden,

Want dan mag je geen vast voedsel meer eten.

Vast voedsel is wel een must

Voor mijn broertjes grote lust

Dus trok hij zijn conclusies

En nam hij afscheid van zijn illusies

Dat probleem was dan ook opgelost

Maar ik heb desondanks

Toch al zijn tanden uit zijn bek gerost

Fool

2010-04-02T19:18:00.001+02:00

I have always been a fool of myself

Have always been full of myself

But I was a fool for you too

I did not manage to get the message across

For future love poetry

This will turn out to be a great loss

Because this is not about love

This is about leaving things be

I think we both agree

That I will no longer bother you

And that you will no longer bother me

Inanimate Pussy

2010-04-01T11:06:00.003+02:00

Sommige mensen kijken graag de kat uit de boom. Ik reken mijzelf in sommige gevallen wel tot die categorie, maar waar de situatie verandert, verandert ook vaak de behoefte. Ik mag dan ook graag soms, in plaats van de kat, dé kut uit de boom kijken. Soms mag ik ook graag een kut uit de boom kijken, dan maakt het me even niet uit wat voor kut het is, zolang het maar een kut is. Ik kijk dan heel lang en heel aandachtig naar een specifieke kut. Ik vraag me alleen wel af of het kijken echt effect heeft op het uit de boom komen van de kut in kwestie. In principe doet het er niet echt toe, want het belangrijkste is, dat je ziet wanneer 'ie uit de boom komt. Op dat moment spring ik er namelijk op af en klem hem met twee handen beet. Soms moet je er eerst een paar keer op stampen, want anders spartelt hij teveel tegen, maar dan word hij vaak wel een beetje blauw. Enfin, ik pak dan de rechterlip met mijn rechterhand vast en de linker met mijn linkerhand. Ik heb mijn broek dan al wel op mijn enkels, want als je dat nog moet gaan doen als die kut al uit de boom is, dan ben je erg ver van huis. Ik heb hem dan dus vast en rag hem dan helemaal vol en als ik klaar ben, gooi ik hem weg, waarna hij meestal terug de boom in klimt. Als hij daar tenminste nog toe in staat is. De dag daarna ga ik weer bij een andere boom staan kijken, want ik hou ook wel van een beetje afwisseling.

Hè?

2010-04-01T10:53:00.002+02:00

Ik stuurde haar het sms-je met de volgende, exacte bewoording "Heb je zin om te schermen? Ik heb namelijk zin om met mijn zwaard te spelen en het jou uit te laten kermen." Dit stuurde ik met de mobiele telefoon van mijn broertje, opdat zij niet zou weten van wie ze het opgestuurd had gekregen. Ze stuurde dan ook terecht de vraag terug wie ik was. Ik antwoordde haar via dit tekstuele medium, dat mijn telefoon stuk was en dat ik daarom gebruik maakte van de telefoon van mijn broertje. Ik vermeldde daarbij niet mij naam. Ze stuurde daarop terug dat ze daar niet veel wijzer van werd. Die avond heb ik niks meer terug gestuurd.

De volgende dag zag ik haar op college. Ik nam naast haar plaats en verhulde mij wederom in het vagevuur van onbeantwoord verlangen en angst. Angst om kwijt te raken wat ik niet had, wat op dat moment onvermijdelijk leek. We praatten, voor het college begon, over wat onbelangrijke dingen, maar ze begon tijdens het gesprek steeds meer zenuwachtig heen en weer te wiebelen. Ik denk dat ze niet durfde te vragen of ik dat gisteren nou was die haar die veelbelovende sms-jes had gestuurd. Het zou heel logisch zijn, aangezien ik graag mag rijmen, maar ik denk niet dat ze wist hoe te reageren als ik het niet was geweest. Of stel nu dat ze het wel had durven vragen, maar dat ik vervolgens glashard had gelogen, om haar in het ongewisse te laten. Dan had ze uit moeten leggen wat ze had ontvangen, omdat ik niet wist waar ze het over had. Op het moment dat ik merkte dat ze zich echt ongemakkelijk begon te voelen, zei ik tegen haar: "Ik wilde je gisteren nog even bellen, maar mijn telefoon deed heel raar." Ze keek me eerst heel verbaasd aan en leek een vraag te willen formuleren, maar er kwam niet meer uit dan "Hè, maar...hè." Ik doe alsof ik haar niet echt gehoord heb en zeg "Wat?" op een fluistertoon, want het college is reeds begonnen. "Niks, niks" zei ze en ze leunde achterover, sloeg haar armen over elkaar en begon naar het plafond te staren.

Één

2010-03-29T23:29:00.004+02:00

Alles wat ze aanraakte
Veranderde in goud

Alles wat hij aanraakte
Verdorde en werd oud

Ze hadden niets gemeen,
Maar besloten toch om samen te zijn

Samen slikten ze de pijn van haar ouderdom
En genoten van zijn eeuwige jeugd en welzijn

Op den duur liep zij krom
En werd hij een kind
Maar dat maakte niet uit,
Want samen voelde zij zich één

Alleen kregen ze commentaar
Als ze uitweidden
Over hoe zij hem had bemind

Van al het gedoe kwam toch een kind
Opmerkelijk op haar leeftijd
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit
En dat kind heette strijd

Strijd had uiteindelijk de slag gewonnen
En was een leven begonnen
Toen zijn vader een baby was
Niet meer dan een plantje in de kas

De herinnering aan zijn ouders was goed
En hij ging dan ook met gezonde moed
Met een vrouw het leven in
En toen begon het verhaal weer bij het begin

Mezelf

2010-03-29T23:12:00.001+02:00

Ik hoef mij niet te beroepen

Op fatsoensregels of andere culturele conventies

Ik mag in mijn broek poepen

Ik draag zelf de consequenties

Anderen kunnen mij de wet voor schrijven

Me vertellen wat ik wel en niet mag doen

Maar ik zal altijd mezelf blijven

Ik ben namelijk mijn eigen wereldkampioen

Want niemand anders is zó mij als ikzelf

Niemand anders is mijn Bram

Niemand anders draagt die speciale schram

Die deze speciale letters vormen in mijn ziel

Ik zou voor geen goud met iemand willen ruilen

Niet in iemand anders leven willen stappen

Want dat zou mijn schrammen maar bevuilen

En me van mijn identiteit gappen (Op het meervoud van steel rijmt zoveel, maar daar heb ik toch goddomme niks aan.)

Wat wil ik nou eigenlijk?

2010-03-29T23:02:00.002+02:00

Ik kan niet willen wat ik wil

Niet willen wat ik voel

Ik begrijp zelf ook niet altijd wat ik bedoel

Kan niet altijd voelen wat ik wil

Soms komt er een eruptie van emotie

Waar die vandaan komt

Weet ik ook nie’

Ik word wel steeds beter in het traceren

Dat wil zeggen, ik ben het nog aan het leren

Ik kan het alleen nog niet goed uitspreken

Ik ben nooit goed in af kijken geweest

Heb het altijd zelf willen doen

Die wil weet ik wel

Ben ook bevreesd

Om daarmee mezelf neer te steken

Want uiteindelijk vreet ik mezelf op

Blijf ik knagen aan mijn eigen kop

Om vervolgens de brokken van mijn hersenpan

Uit te spugen

Het resultaat is zelden mooi

Ik verval dan in eindeloos gegooi

Van modder en andere vieze dingen

Maar ik kan mezelf soms moeilijk bedwingen

Die emoties moeten er op de een of andere manier uit

Hoe dat dan gebeurt interesseert me geen fluit

Maar ik weet, het is beter om te voorkomen dan te genezen

Dat heeft zich in het verleden al wel bewezen

Want ik blijf vaak zitten met frustratie en pijn

En zo zou het eigenlijk niet moeten zijn